Możemy rozważać tajemnice związane z narodzeniem Jezusa, Jego dzieciństwem, męką i zmartwychwstaniem, a także z życiem Maryi i św. Józefa. Podczas odmawiania Koronki do Najświętszej Rodziny, możemy skupić się na naszych intencjach, prosić o pomoc w naszych trudnościach i dziękować za otrzymane łaski.

Staramy się już prawie rok. Czytałam wiele świadectw z godziny cudów i tym samym znalazłam tam świadectwa Nowenny Pompejańskiej. Następnego dnia kupiłąm książeczkę z Nowenną. I zaczęłam odmawiać. Pierwsze dni były trudne podczas odmawiania pękał mi różaniec, „coś” podopwiadało mi że nie dam rady chciałam zrezygnować.

^{Boże rozdroża Pielgrzymki, procesje, samotnie, kościoły, bazyliki, sanktuaria, katedry… setki miejsc i sposobów na odszukiwanie Boga. W gwarze i tłumie wierni wyczekują na to, by usłyszeć Jego głos. Przemierzają setki, nawet tysiące kilometrów, żeby znaleźć się w świętym miejscu, okrzykniętym jako miejsce cudu. Żyjemy wiarą, nadzieję nosimy w sercu i fascynują nas wszelkie namacalne ślady Boga. W niedzielę zazwyczaj jestem na Mszy św. w kościele na osiedlu, na którym się wychowałam. Niedaleko kościoła znajduje się dom moich rodziców. Moja modlitwa jest szczera (bo staram się, by taka była) i z całego serca chcę znaleźć rozwiązania, które wprowadziłyby mnie na drogę bycia dobrym człowiekiem. Może za dużo sobie wyobrażałam… Sądziłam, że osiągnę poziomy uduchowienia tak dalekie, że będę tak życiowo mądra… Nic z tych rzeczy. Po tym, gdy najczęściej kontemplowałam na Chmielniku, postanowiłam wyruszyć dalej. Spakowałam torbę i wyruszyłam w poszukiwaniu odpowiedzi na moje najważniejsze pytania. Zaczęłam od polskich miast, katedr, bazylik i przejściu kilku świątyń, nadal Boski głos był niewyraźny. Zaczęłam tracić nadzieję, że znajdę swoją drogę. Chwyciłam w rękę różaniec, przygotowałam się do odmawiania Nowenny pompejańskiej i zrealizowałam postanowienie. Dopytałam nawet znajomą zakonnicę, czy w czasie jazdy samochodem odmawiany Różaniec się liczy. Powiedziała, że każda modlitwa się liczy. I takim oto sposobem, przy drobnej pomocy nagrań audio odmawianego Różańca, dotrwałam do końca nowenny. Powtarzana intencja wbiła się na stałe w myśli… aż dzień po zakończeniu odmawiania, zaczęłam mieć dziwne wrażenie. Na każdym kroku wypatrywałam spełnienia łaski. Zaczęło mi to przeszkadzać, bo powoli stawało się obsesją. I tak wyruszyłam do kolejnego miejsca kultu, by sprawdzić, czy może jednak Pan przemówi? Cierpliwość nigdy nie była moją mocną stroną. Pozwoliłam, by życie toczyło się dalej. Zdałam się na własny rozum i sumienie. Co ma być, to będzie… Jak Bóg zechce, to mi się, że zrobiłam wszystko, co mogłam. Modliłam się żarliwie, w różnych miejscach, na różańcu i własnymi słowami. Wiedziałam, że nic nie układa się na pstryknięcie palcami, ale ileż można czekać?... Błagałam o pomoc wielu świętych, nawet pewne zgromadzenie zakonnic odmawiało modlitwy w mojej sprawie. Aż pewnego dnia…Wszystko stało się proste. Smutne dni stały się tylko wspomnieniem. Poczułam się tak szczęśliwa, że mogłabym dzielić się tym szczęściem z całym światem. Dziwne, ale po krótkim czasie odniosłam wrażenie, że jestem tak radosna od zawsze? Może i głupie, ale człowiek szczęśliwy jest niczym odurzony. Wie, po co żyje i to życie smakuje najlepiej. Prawdopodobnie jest też tak, że do dobrego można się bardzo szybko przyzwyczaić. Miesiąc, dwa i trzy… euforia nadal trwa. Modlitwy błagalne zamieniłam na dziękczynne i każdym oddechem okazuję wdzięczność. Pierwsze zachłyśnięcie się powoli minęło i odkryłam, że najpiękniejsze spełnione marzenie potrafi mieć swoją ciemną stronę. Toteż przyszło zwątpienie i kilka łez wylanych. Czy to naprawdę teraz jest to spełnienie mojej intencji? A co jeśli dopiero spotka mnie prawdziwe szczęście?Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Obietnica pompejańska została spełniona i poza tym dostałam nauczkę. Czasem zrzucamy na Pana Boga całą odpowiedzialność za siebie. Dostaliśmy wolną wolę i sami możemy wiele osiągnąć, bez zrzucania całego ciężaru na Opatrzność. Marzenia wydają się nierealne? Zostaliśmy wyposażeni w tyle wspaniałych i cennych wartości, że osiągniecie może być prostsze niż może się wydawać. I wtedy Bóg do mnie przemówił…Moje doświadczenie życiowe, umiejętności i pragnienia wskazały na jeden konkretny cel. Nic na tym świecie nie jest bez wad, a ponadto punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Jedna wada może mi się wydawać bardziej przerażająca jednego dnia, a całkiem bez znaczenia innego. Mam swoje humory, jak każdy. Może na swojej drodze spotkałam ludzi, którym moja pomoc jest potrzebna?Bóg wszędzie słyszał mnie tak samo. Na Wawelu, w bazylice i w kościele parafialnym na osiedlu też. Jeździłam za realizacją wyobrażeń i oczekiwań. Zamiast nadstawiać uszu, powinnam była otworzyć serce. Nigdzie nie spotkałam więcej Boga niż w drugim człowieku… w jego miłości, trosce, szacunku i szczęściu. Boga mamy na wyciągnięcie ręki, a może nawet i bliżej…Kochaj i szanuj drugą osobę, jak samego siebie. Z tą wskazówką daną dwa tysiące lat temu, przemierzam świat. I wiem już, że nie w pojedynkę. Tak naprawdę nigdy nie byłam sama. W czasie wyprawy na Maderę, wyruszyłam szlakiem na przylądku św. Wawrzyńca. Szłam raz w górę raz w dół. Ponta de Sao Lourenco było jednym z najbardziej wymagających miejsc całej wyspy. Raz spacerek za rękę i wesołe pogaduchy, a za chwilę ledwo łapałam oddech w trudnej wspinaczce, którą dodatkowo utrudniał żar lejący się z nieba. Po drodze napotkałam pozostawiony przez kogoś różaniec. Jego jasny kolor prawie zlał się z kamieniami. Wtedy zrozumiałam, że powinnam modlić się moim szczęściem, dzielić się nim i zarażać radością. Zachłanne zamykanie się na innych nie wyjdzie na dobre. Pokochałam drugiego człowieka i spotkałam Boga. Nic nie jest w stanie zastąpić miłości. Wiele par, rodzin i przyjaciół podążało szlakiem Ponta de Sao Lourenco. Trzymali się za ręce, obejmowali, pomagali w drodze. Od najmłodszych dzieci i nastolatków, po małżeństwa, nawet te z długim, kilkudziesięcioletnim stażem. Pewna starsza para poprosiła o zrobienie zdjęcia na końcu szlaku. Popatrzyłam na tych ludzi i widziałam w nich szczere, płynące z serca uczucie. Wtedy zrozumiałam, co to znaczy, że Bóg jest wszędzie. Tekst Katarzyna Smolińska Galeria zdjęć}

Witam, mam 31 lat i chciałabym zaświadczyć o łaskach które otrzymałam podczas odmawiania Nowenny Pompejańskiej (jestem w trakcie odmawiania mojej czwartej nowenny, odmawiam od początku 2015 roku) Pierwszą Nowennę Pompejańską odmówiłam za mojego męża - stał się bardziej wyrozumiały, cierpliwy, kochający (taki jak kiedyś na samym początku naszej znajomości :)…

choroby podczas odmawiania nowenny. | Forum Nowenny Pompejańskiej Dziele sie Tylko swymi odczuciami z Wami. A to, ze ktoś odpiszę jest fajne i z każdego postu coś czerpię i wyciagam wnioski. Dziękuje podczas odmawiania nowenny nigdy nie miałam myśli, żeby przerwac ją, gdy leżałam wyczerpana chorobą nigdy nawet mi na myśl nie przyszło by zaprzestac odmawiania nowenny. Jednak nie wiem czy to Bóg mnie doświadcza podczas odmawiania tymi chorobami, czy zly czy to tylko przypadek... Siostro: przypadek jest tylko funkcją niewiedzy, zaś nie warto myśleć o tym, co niepotrzebne Syr 3, 22:O tym rozmyślaj, co ci nakazane, bo rzeczy zakryte nie są ci potrzebne.

Kiedy nie widać owoców nowenny pompejańskiej. W poprzednim numerze KRŚ była mowa o trudnościach, jakie spotykają często tych, którzy odmawiają nowennę pompejańską. Wspomniałem przy tej okazji o obietnicy, jaką Maryja złożyła ciężko chorej Fortunatinie. Zawiera się ona w tych słowach: „Ktokolwiek pragnie otrzymać łaski

Dołączył(a): Wt gru 11, 2012 22:56Posty: 1 Wasze przeżycia podczas odmawiania Nowenny Pompejańskiej Chciałabym się z Wami podzielić swoimi odczuciami podczas odmawiania Nowenny Pompejańskiej oraz zapytać jak to było z października zaczęłam odmawiać Nowennę Pompejańską w intencji bardzo dla mnie ważniej. Modlitwę tę znalazłam w internecie zupełnie przez przypadek. Zaufałam Najświętszej Panience i całkowicie oddałam jej moją sprawę. Początki były ciężkie, jednak z dnia na dzień było coraz łatwiej i z coraz większą ufnością zawierzałam Maryi, a modląc się czułam jakiś taki spokój w sercu i wiarę w to, że Matka nie zostawi mnie i pomoże. Kiedy było mi już na prawdę ciężko, spotykałam na swojej drodze ludzi, którzy mi pomagali, sprawiali że się nie poddawałam. Po około 2 tygodniach modlitwy nastąpił przełom w mojej sprawie, potem kolejne, które dawały nadzieję i czułam, że to wszystko dzięki wstawiennictwu Najświętszej Panienki. Teraz odmawiam część dziękczynną, 19 grudnia skończę odmawiać Nowennę, a znów jest mi bardzo ciężko... Bardzo ufam Najświętszej Panience, jednak po wcześniejszych przełomach kiedy myślałam, że zaczyna być już dobrze, znów jestem w kropce, czuję chwilami zwątpienie i strach i rozbicie mimo to modlę sie nadal, chyba jeszcze bardziej zdarzały Wam się takie chwile zwątpienia podczas odmawiania Nowenny? Właśnie przy jej końcu? Mam wrażenie, że to działania złego by nie dopuścić do ukończenia Nowenny... działania bym ja nie wierze, że Mateczka mogłaby na początku pokazać, ze jest przy mnie, jest przychylna moim błaganiom, a potem odwrócić sie ode mnie... Prędzej od początku dałaby mi odczuć, że moje prośby nie są miłe Bogu... Prawda?Proszę, pomóżcie, wesprzyjcie, jest mi na prawdę ciężko... Anonim (konto usunięte) Re: Wasze przeżycia podczas odmawiania Nowenny Pompejańskiej Nie skupiaj się na emocjach, ale staraj się czynić to, co się podoba Panu Bogu. Jeżeli nie dokończysz swojej modlitwy, świat się nie zawali. Odmawianie Nowenny Pompejańskiej nie jest niezbędne do zbawienia. W dniach 10 i 11 bm. cztery uprzywilejowane nie miały żadnéj extazy ani widzenia podczas odmawiania zwykłego Różańca. Lecz gdy figura nadeszła i takową odsłonięto i pokazano owym uprzywilejowanym — dziewczęta poczęły rzewnie płakać, iż figura nie jest tak piękną, jak Najświętsza Panna w swéj niebieskiéj postac i. Aktualnie odmawiam już 17 nowennę (intencje od 9 nowenny zawierzyłam Bogu, gdyż On zna nas samych i nasze serca najlepiej i wie czego nam najbardziej potrzeba w danej chwili, wcześniejsze były w intencjach bliskich mi osób, dotyczyły wartości duchowych, kwestii związanych z relacjami itp.). Pierwszą nowennę zaczęłam odmawiać w lipcu 2018 przy czym to było moje 3-cie podejście do nowenny, gdyż w trakcie 1-go dnia nowenny odkryłam, że źle ją zaczęłam odmawiać. Dokładnie nie pamiętam skąd w mojej głowie zrodził się pomysł akurat odmawiania Nowenny Pompejańskiej. Z tamtego okresu pamiętam poszukiwania jak sobie pomóc w internecie. Kojarzę także, że moja mama usłyszała o niej jakiś czas wcześniej od mamy kolegi mojej siostrzyczki, gdy jeszcze chodziła ona do przedszkola i najprawdopodobniej niebiosa mi o niej przypomniały. Tak naprawdę nowennę chciałam zacząć odmawiać jakoś z początkiem maja tego samego roku, gdyż znajdowałam się wówczas w trudnej dla mnie sytuacji, z którą nie mogłam sobie od przeszło 1 roku poradzić. Przez jakieś 2 tyg czytałam informacje o nowennie i Wasze świadectwa. Wówczas jednak to był zbyt intensywny czas by zacząć i zbyt mało czasu by owa intencja miała się spełnić, więc pozostałam przy modlitwie osobistej i koncentrowałam wszystkie pozostałe siły, aby zawalczyć ten jak się okazało zbawienny ostatni raz czyli 7. Jednak w czasie, gdy zaczęłam intensywnie myśleć o rozpoczęciu nowenny Pan Bóg postawił na mojej drodze cichych aniołów, których czułam obecność, wsparcie chociaż im dłużej to wszystko trwało to było trudniej i czułam się coraz bardziej zagubiona, bezradna, takie uderzanie głową w mury nie do przebicia. Czułam, że są wokół mnie życzliwi ludzie, którzy pragną dla mnie dobrze i modlą się o pomoc dla mnie łącznie z moją wówczas 8 letnią siostrzyczką. Właśnie w maju, gdy moje myśli mocno krążyły wokół nowenny i poczucia, że tylko niebiosa są w stanie mi pomóc Pan Bóg pośpieszył mi z pomocą i ofiarował pomoc osoby, która myślałam, że już się do mnie nie odezwie, bo z jakiegoś powodu najzwyczajniej nie jest w stanie mi pomóc, a ja pogodziłam się z tym, bo od ponad 2 miesięcy nie odpisywała na mojego mejla, gdy po tym czasie nadszedł mejl byłam w szoku, ogarnęło mnie poczucie szczęścia, euforii, doznałam nagłego przypływu energii, mocy i czułam, że los mój odmienił się na dobre i wygram to o co walczę, choć z drugiej strony wiedziałam, że wszystko może się zdarzyć, gdyż to była sytuacja, gdzie miałam poczucie, że sukces nie zależy ode mnie, moich starań, wiedzy, dokonań, dlatego było tak trudno, bolało, ale ta osoba dała mi nadzieję, że moje szanse wzrosły. Po czym zabrałam się z nową energią do działania czyli do nauki, bo sprawa dotyczyła egzaminu z angielskiego. Był on pogromem i męczarnią dla całej rzeszy studentów od kilku lat. Ostatecznie dzięki pomocy tej osoby wygrałam za co jestem jej ogromnie wdzięczna, bo gdyby nie ona jeszcze długo borykałabym się z tą sprawą, dzięki niej mogłam ukończyć licencjat i pójść na studia magisterskie. Można powiedzieć, że jest moim ziemskim aniołem, wybawcą ;-), dlatego w swoich modlitwach starałam się pamiętać o tej osobie, gdyby nie okazana przez nią pomoc pewnie jeszcze bardzo długo tkwiłabym w tej już wykańczającej mnie sytuacji (niektórzy po kilkanaście razy pisali ten egzamin np. 11, 12, 15… to są statystyki, które znam, a ile było osób, które pisały ten egzamin znacznie więcej razy???!!! Tego nie wiem i już się nie dowiem.) Czułam się totalnie wyeksploatowana na skraju totalnej niemocy, więc dziękuję z całego serca za okazaną pomocna dłoń. Zanim wkroczyłam na Jezusową drogę, Jezus mnie przygotowywał i spotykałam osoby związane jakoś z religią, wspólnotami, no i ten egzamin… męczarnia… koszmar… płacz… bezsilność…, a ostatecznie wielkie zwycięstwo Pana w moim życiu i nie chodzi mi tutaj wcale tylko o fakt szczęśliwego zakończenia mojej historii z tym egzaminem tylko, o to, że myślę sobie teraz po upływie już ponad 3 lata jak go zdałam, że właśnie przez niego Bóg chciał do mnie trafić i odmienić na lepsze moje życie. W trakcie batalii z tym egzaminem było kilka zwrotów akcji, chwil nadziei, ale dopiero, gdy tak w swojej totalnej bezradności, niemocy zwróciłam tak całkowicie swoje serce ku Bogu wygrałam, a właściwie nie ja tylko ON. Wcześniej to tak po ludzku walczyłam, starałam się po swojemu załatwiać swoje sprawy, bo myślałam, że tak należy, dlatego odnosiłam porażki. Teraz po latach zaczynam coraz więcej rozumieć i uczyć się z tej historii. Historia mojej wiary Nie zawsze byłam blisko Boga. Owszem w dzieciństwie modliłam się z głębi serca (i to właśnie dzięki wytrwałej, modlitwie mając 13/14 lat udało mi się wymodlić cud narodzin mojej siostrzyczki, której szanse na urodzenie się były bardzo malutkie – moja mama zanim urodziła moją siostrę 3x poroniła), gdyż ciąża mamy była zagrożona i praktycznie całą ciążę musiała ona przeleżeć plackiem w łóżku, wykonując jak najmniej ruchów by dziś 11 letnia kochana, wrażliwa istotka mogła być z nami i tym samym by mogło się spełnić moje jedno z największych marzeń z dzieciństwa o posiadaniu siostry) także własnymi słowami – sporadycznie chodziłam do kościoła, sakramenty wszystkie przyjęłam, ale to byłoby raczej na tyle. Będąc już studentką zaczęłam praktykować regularną, codzienną postawę wdzięczności Bogu za wszystkie doznane mniejsze, większe dobra, łaski, za wszystko to co sprawia, że mój dzień i moich bliskich stał się po prostu odrobinkę lepszy. Dopiero w lipcu 2018 Bóg zaczął być obecny w moim życiu tak bardziej kiedy to zaczęłam odmawiać swoją pierwszą w życiu nowennę pompejańską (no i w ogóle różaniec to była moja pierwsza z nim styczność) od tej pory odmawiam ją regularnie z maksymalnie kilkunastoma dniami przerwy, modliłam się także nowenną do św. Rity, do matki Bożej rozwiązującej węzły, a od 2021 koronką do Bożego Miłosierdzia, zaczęłam żyć tematem wiary, pogłębianiem relacji z Naszym Niebiańskim Tatą, oglądam na youtubie filmy ks. Adama Szustaka, jego braci, ks. Pawlukiewicza, od zeszłego roku na youtubie filmy Agaty Strzyżewskiej, od lutego tego roku Magdy Wołochowicz (kanał Żyj pełnią życia, a także czytam artykuły na blogu także o takiej samej nazwie). Są to kobiety, które dzielą się wiarą, życiem z Bogiem na co dzień, Słowem Bożym z pasją i energią, z chęcią poszukuję nowych inspiracji filmikowych, książkowych. Dosłownie na dniach zaczęłam czytać skłaniające do refleksji artykuły na blogu Biblijny raban. Kiedyś będąc, dzieckiem, nastolatką to nie zapraszałam w drogę, którą podążałam tak w 100% Jezusa. Modliłam się, ale Jezus nie był moją codziennością, pragnieniem. Od lata 2018 uczę się ufać Panu i w pełni zawierzać siebie, bliskie mi osoby, swoją życiową drogę Naszemu Tacie, bo czuję, że On wie co dla mnie i moich bliskich jest najlepsze podczas, gdy ja błądzę cały czas po omacku w tym życiu, czując się czasem zagubiona, przytłoczona tym światem. Warto modlić się i wierzyć cały czas to pomaga iść do przodu, stale się rozwijać. Zdarzają się też trudne chwile w trakcie odmawiania nowenny gdzie sprawy układają się wbrew naszej myślom, założeniom (napięte relacje z rodzicami, trudno się z nimi dogadać, konflikt o studia, wycofanie kierunku studiów, który chciałam, obrona licencjatu trudności, problemy z dokumentami na studia, siadło zdrowie). Trudno wyrazić wdzięczność jaką czuję. Dziękuję Tobie Przenajświętsza Mamo oraz całym niebiosom za wszelkie otrzymane łaski. Z całą pewnością dołożę wszelkich starań, aby Nowenna Pompejańska była nieodłącznym elementem dnia na całe moje życie. Pan Bóg każdego dnia uświadamia mi, że jest Bogiem NIEMOŻLIWEGO i dla niego wszystko jest MOŻLIWE!!! Każdego dnia doświadczam ja i moi bliscy od niego wiele pięknych łask: Ze stanów – życie jest ciężkie, jest 1 min. płaczu i zbieram się do kupy albo płaczę ze zmęczenia, bo coś boli i tym jestem zmęczona, strapiona. Dar łez takich oczyszczających. Prosiłam tak po prostu w trakcie swoich rozmów z Bogiem o odpowiedź w kwestii intencji łączących nas znajomości mnie relacji z bliską mi osobą (z moją koleżanką z którą znam się już wiele, wiele lat) i krótko po tym spotkałam się z nią i to spotkanie, zachowanie tej koleżanki było na moją prośbę odpowiedzią. Jeśli chodzi o relacje z drugim człowiekiem to zostałam mianowana przyjaciółką przez koleżankę ze studiów i z każdym kontaktem coraz bardziej się zaprzyjaźniamy. Jej wyznanie kompletnie mnie zaskoczyło oczywiście pozytywnie. W trakcie odmawiania nowenny miałam tak kilka razy, że gdy miałam dzień z gatunku emocjonalnie trudny, było mi smutno i źle to Bóg zatroszczył się o mnie i akurat tego dnia dzwoniła do mnie pewna bliska mi osoba nie wiedząc o moim stanie ducha sprawiając mi niespodziankę i to, że dzień zamieniał się na pozytywny. Uruchomiła się we mnie większa obowiązkowość chcę mieć wszystko jak najszybciej z głowy. Pozyskanie z polecenia nr telefonu do specjalisty mającego szerokie kompetencje jeśli chodzi o kwestie zdrowotne. W trakcie IV i V nowenny moja siostra miała w szkole zastępstwa przez kilka miesięcy za wychowawczynię, która zachorowała. Wspomniana wychowawczyni w jednym wielkim skrócie nie miała serca i podejścia do dzieci, była niemiła, potrafiła małe dzieci od osłów, głupków itp. wyzywać, krzyczała bez powodu na dzieci, wyzywała je niezasłużenie, stresowała bardzo dzieci swoją osobą i można by było długo wymieniać sytuacje jak źle w stosunku do dzieci się zachowywała. Pan zadziałał i moja młodsza siostra miała zastępstwa z panią o złotym sercu i wspaniałym podejściu do dzieci, która jest po prostu kobietą aniołem. Skradła ona serce dzieci od razu, okazywała im troskę, wsparcie, dzięki niej dzieci odżyły, były nareszcie uśmiechnięte, szczęśliwe, uwielbiały chodzić do szkoły, wręcz były smutne, że już koniec lekcji i czas iść do domu albo, że nadchodzi weekend. Nastał koronawirus i dzieci pozbyły się w ten sposób znielubionej wychowawczyni. Kolejną łaską otrzymaną podczas odmawiania nowenny była wizyta mojej siostry u kompetentnego gastrologa. Poznałam także chłopaka na którym zaczęło mi zależeć to był krótki, ale ważny pod względem doświadczenia czas. Matka Boża pozwoliła mi się pozbierać jak ów chłopak z dnia na dzień zerwał ze mną kontakt (liczyłam, że będzie między nami coś więcej), a wcześniej pisaliśmy ze sobą praktycznie codziennie, parę razy dziennie bez względu na porę dnia. Po tym jak owa znajomość wygasła zaczęło do mnie docierać, że czas „postawić” , zatroszczyć się o siebie. Z perspektywy czasu cieszę się, że ta znajomość się skończyła zanim się zaczęła, bo w sumie niewiele o nim wiem i czuję wewnętrznie, że ten chłopak jest bardzo pogubiony duchowy, emocjonalnie, żyje daleko od Boga, wyznaje inne wartości co ja. Coś mi podpowiada, że powinnam modlić się o uzdrowienie jego duszy i poukładanie relacji z Bogiem, dlatego staram się o nim pamiętać w swojej modlitwie, choć nie mam z nim kontaktu. Im dłużej modlę się na różańcu tym bardziej czuję, że powinnam postawić teraz na swój rozwój, a dopiero potem szukać miłości. Zaczynam doceniać, że póki co jestem sama i mogę się duchowo rozwijać, wzrastać w wierze i wierzę, że dzięki temu, za jakiś czas uda mi się stworzyć Boży związek, Bożą rodzinę i będę Bożą żoną i mamą. Podczas odmawiania jednej z nowenn miałam na studiach kolejny egzamin z angielskiego (co wywoływało we mnie trudne emocje, strach, panikę, wręcz nieuzasadnione czasem, to było silniejsze ode mnie, ze względu na doświadczenia z tym przedmiotem, o których pisałam wyżej i ta przeszłość po niespełna 1 roku wróciła do mnie jak bumerang ze zwielokrotnioną siłą). Na szczęcie wówczas zawalczyłam, choć było to dla mnie mega trudne doświadczenie i gdy zobaczyłam, że 4 dostałam to rozpierała mnie ogromną radość i byłam z siebie dumna. W trakcie odmawiania VI nowenny odzyskałam zdrowie i otrzymałam od Pana Boga dar Nowego ŻYCIA za co jestem mu ogromnie wdzięczna. Moje dzieciństwo, aż do pierwszych lat studiów sprowadzało się do ciągłych wizyt w przychodniach, szpitalach, lekarstw, badań i ciągłego braku trafnej diagnozy i odpowiedniej pomocy. Na szczęście w czerwcu 2019 roku trafiłam do odpowiedniej osoby i od tej pory trzymam się zdrowo, a moje wyniki badań z krwi zrobione po tej wizycie są naprawdę zadziwiająco dobre. Kolejną otrzymana łaską była REWELACYJNA opieka w szpitalu (cały personel po prostu wspaniały), gdy moja siostrzyczka miała gastroskopię. Tego dnia czuć było opiekę Bożą na każdym kroku. W trakcie 7 nowenny obserwowałam jak moja siostrzyczka stała się silniejsza, odporniejsza, jakby dojrzalsza emocjonalnie na pewną osobę, która wiele nerwów od kilku lat ją kosztowała i jej nieodpowiednie zachowanie odbijało się na samopoczuciu psychicznym i fizycznym. W sumie trochę bardziej ośmieliła się w kontaktach z ludźmi. Obecnie bardzo chętnie pomaga innym dzieciom, z większym uśmiechem, swobodą odezwie się na lekcji. Jest radośniejsza, mimo wszystko spokojniejsza, choć szkoła wiele nerwów ją kosztuje, brzuch przestał ją boleć. Za to, że pewien dobry człowiek pomaga moim bliskim z dobroci serca. W tym samym czasie dokonał się też cud przemiany relacji w mojej rodzinie. Widziałam jak mój tata przemienia swoje serce, uczy się cierpliwości do mamy, siostry i mnie, okazywać troskę, czułość, stara się panować nad swoimi emocjami i wybuchaniem złością bez powodu, powolutku jego serce otwiera się na Boga, kwestie duchowe (zaczyna mówić o modlitwie za osobę zmarłą, która za życia była alkoholikiem, opętanym przez szatana i narobiła wiele zła swojej dziewczynie i nie do końca była życzliwa w stosunku do mojej rodziny) choć sam się nie modli i nienawidzi prosić o cokolwiek, zaczyna inaczej podchodzić do życia. Zmniejszyła się ilość męczących, głupkowatych żarcików z jego strony. Można powiedzieć, że to co zaczęło się z nim powolutku dziać jest odpowiedzią na główną intencję mojej IV nowenny o nawrócenie taty, przemianę, pokój serca, duszy, ciała, umysłu oraz zachowania. Jakiś czas temu mój tata miał wypadek, gdy prowadził samochód (zderzyłby się o mały włos z tramwajem). Potrącona Pani wyszła z niego bez szwanku. Mój tata został pewnego razu porażony prądem, gdy zawieszał lampę u babci, ale wszystko dobrze się skończyło, choć powiało grozą. W trakcie tych 3 lat z nowenną pogłębiły się więzi moje i mojej mamy z moją ciocią, mamą chrzestną. Na nowo jesteśmy ze sobą blisko. Cieszę się, że niebiosa pomogły cioci podjąć pierwszy krok w rozpoczęciu nowego życia i nakierowały ciocię co ma robić. Kolejna łaską jest to, że przestałam oglądać swój ulubiony serial, filmy i teraz oglądam tylko filmiki związane z wiarą. Dawniej chętnie sięgnęłabym po jakąś powieść, a teraz wybrałabym książkę by móc zgłębiać wiarę. Moja kochana mama miała podejrzenia choroby zmory XXI wieku, ale miłosierny Bóg ją uchronił. Za co jestem Panu i całym Niebiosom ogromnie wdzięczna, bo mama to najbliższa mi osoba na całym świecie!!!! Tego samego dnia na krótko przed wizytą mamy u lekarki modliłam się na różańcu i prosiłam, by przekazała mamie dobre wieści i w głowie miałam te konkretne słowa, „taka Pani uroda”, odnośnie mamy problemów zdrowotnych, które chciałam by mama je usłyszała i dokładnie te słowa usłyszała, a czekając na te słowa Bóg obdarzył mnie spokojem. Moja mama od wielu lat zmaga się z anemią i naprawdę stał się cud, bo mama miała naprawdę dobre wyniki jak na samą siebie. Dziękuję także za praktyki online są one przykładem wysłuchania moich modlitw, mój stan ducha, ogrom niechęci (nie widziałam tego jak praktyki w szkole online, mogą się udać, uważałam, że lepszy jest kontakt z dzieckiem twarzą w twarz, poza tym praktyki w szkole już miałam kilka razy, owszem bardzo mi się na nich podobało czułam się nimi zachwycona, szczęśliwa podczas ich odbywania, normalnie jak ryba w wodzie, ale chciałam spróbować czegoś innego efekt końcowy ponad moje modlitwy, mimo takiej formy praktyk byłam niewiarygodnie szczęśliwa, radosna, i miałam w sobie tyle energii, życia i bardzo mnie te praktyki wkręciły, że smutno mi było jak miały się skończyć, utwierdzający wewnętrznie, że szkoła to jest moje miejsce, gdzie akurat w tym przypadku przeszłość owocuje i jest moim olbrzymim sprzymierzeńcem). Dziękuję za krótką rozmowę z pewną ważną dla mnie osobą siedząca intensywnie we mnie tak w pozytywnym sensie przez jakieś 2 tygodnie. Była ona żywa dzień w dzień we mnie i na nowo cały czas się przypominała i utwierdzała tak szkoła to moje przeznaczenie. Mimo, że teraz po kilku miesiącach od tej rozmowy utraciłam pewność co tej kwestii, ale na tamten czas te praktyki i rozmowa były dla mnie ważne, dzięki tej rozmowie wyjaśniła się także relacja z pewną osobą z przeszłości, którą lubię, a przez moment zachowywała się nie fair w stosunku do mnie jakby „to była nie ona” co było dla mnie szokiem i nie pasowało mi to do niej, ale pomyślałam lata mijają ludzie się zmieniają czasem na dobre, a niestety czasem na gorsze. Przykro mi było, bo wiązały mnie z nią bardzo miłe wspomnienia. Nie warto jednak kogoś od razu przekreślać, bo powodów może być wiele, dlaczego się tak zachowała, a nie inaczej. Teraz nasze relacje są jasne. Moja ciocia trafiła pod opiekę super specjalistów i została uzdrowiona ze złośliwego raka. Jak moja w listopadzie ubiegłego roku moja mama miała operację, która na szczęście przebiegła pomyślnie to miała wspaniałą opiekę. Zwłaszcza w czasach koronawirusa to CUD!!! Otrzymałam też wielokrotnie pomoc na studiach w wyjściu z trudnych pogmatwanych sytuacji. Oj wiele takich skomplikowanych, trudnych do przebrnięcia sytuacji na studiach było. Przez kilka miesięcy nie mogłam się skontaktować z pewnym wykładowcą, bo był nieosiągalnym, jak się udało to był bardzo problemowy w kontakcie, porozumieniu się i przez to nie mogłam zaliczyć przedmiotu, jak już łaskawie chciał mi wpisać ocenę to oczywiście były problemy ze systemem ,bo nie szło jej wpisać. Po roku pomyślnie zakończona sprawa z batalią o zaliczenie, ocenę z pewnego przedmiotu. Dziękuję za wszelkie dobre chwile na studiach. Pustki w głowie zamienione podczas zaliczeń zamienione na pozytywne oceny z zaliczenia. Pomimo różnych skomplikowanych historii na ostatnim roku magisterki mam najwyższe oceny z wszystkich poprzednich lat. Do niedawna przerażał mnie ogrom tych wszystkich do pogodzenia ze sobą czynności, które w dzień w dzień musi wykonywać każda kobieta, żona, mama, pracownik i nie potrafiłam sobie wyobrazić jak ja sobie z tym poradzę, a jednak przekonałam się, że można temu sprostać pod warunkiem, że ma się wspaniałego mężczyznę u swego boku, który zawsze pomoże, wspiera, docenia, szanuje. Ostatnimi czasy dużo osób w mojej rodzinie zachorowało na covida na szczęście dobrze ich historię się potoczyły (dwie były w stanie krytycznym, ale żyją i mają się lepiej). Tata kilka razy miał się spotkać z pewnymi osobami, po czym okazywało się, że dobrze, że tak się stało, że spotkanie nie doszło do skutku, bo bylibyśmy na covida narażeni. Moje dwie babcie zaszczepiły się na covida i dobrze to zniosły (79 lat i 73) chociaż jedna do tej pory okaz zdrowia podupadła mocno na zdrowiu zanim się zaszczepiła (ta starsza), a ta młodsza mająca od jakiś 20 lat ciągle problemy zdrowotne także ma się dobrze. Dziękuję Bogu, za to że chroni mnie, moich rodziców, moją siostrzyczkę od tego paskudztwa. Ze względu na sytuację rodzinną w związku z problemami ze zdrowiem mojej mamy nie skończyłam pisać pracy magisterskiej w ubiegłym roku akademickim, no i teraz muszę powtarzać seminarium magisterkie, ale Bóg się o mnie zatroszczył, bo wiedział, że leczenie jest czasochłonne i pochłania naprawdę bardzo dużo pieniędzy, a żyć z czegoś trzeba. Porozmawiałam z pewną osobą na uczelni i mi pomogła umorzając opłaty. Bóg działa w nagłych sytuacjach i uzdrawia: ból zęba (męczyłam się jakiś czas i w pewnym momencie powiedziałam Jezu ufam Tobie, Ty się tym zajmij tak po prostu te słowa same przyszły do mojej głowy i po chwili ból ustał, miałam tak kilka razy, zadziałało także, gdy poprosiłam w przypadku, gdy bolał ząb moją mamę), innym razem mama czuła się bardzo słabo, czuła, że coś ją rozkłada i, że nie da rady dokończyć gotowania obiadu i tutaj też dosłownie chwilkę pomodliłam się na różańcu i mama nagle została uzdrowiona. Pamiętam jak kilkukrotnie modliłam się, bo rodzice mieli wydatki, a z finansami było krucho i Pan Bóg zadziałał i za każdym razem dosłownie w przeciągu bardzo krótkiego czasu znalazły się dobre osoby, które podarowały moim rodzicom pieniążki o tak z dobroci. Dziękuję Tobie Boże także za dar pisania, dzięki temu mimo różnych trudności skończyłam pisać pracę magisterską. Za to, że potrafię rozbawić, rozweselić, pocieszyć smutne, strapione osoby. Wiem, że to drobiazg, ale kto ma dzieci albo młodsze rodzeństwo wie na pewno jak to jest, gdy dziecko zbiera naklejki na maskotki z Biedronki. Tak więc moja siostra jak większość dzieci w naszym kraju jest fanką maskotkowych gangów z Biedronki. Akcja dobiegała końca następnego dnia, a ja wybrałam się do Biedronki po zakupy by uzbierać jeszcze brakujące naklejki na maskotkę. Moja siostra miała dylemat, bo podobało jej się bardzo słoneczko i kropelka i nie wiedziała co wybrać. Widząc jej zakłopotanie w drodze do Biedronki modliłam się akurat nowenną i tak powiedziałam do Pana Boga „Kochany Boże wiem, że maskotka z Biedronki to nie jest najważniejsza sprawa na świecie, ale wiesz jak moja siostra bardzo chciałaby mieć obydwie maskotki, a ja chciałabym sprawić jej radość, proszę Cię bardzo o pomoc, bo ja sama nie uzbieram ich na drugą maskotkę skoro jeszcze w danej chwili nie miałam na pierwszą, a co dopiero bym mogła wrócić do domu z dwiema maskotkami dla niej”. Tak też się stało Pan zesłał pomoc. Zaczęło się od tego, że szukałam w koszu maskotki, który akurat umiejscowiony był przy kasie i zagadałam do jakieś osoby w kolejce czy zbiera naklejki, a ona, że nie i że bardzo chętnie mi je odda po czym jedna Pani stojąca w kolejce do innej kasy usłyszała moją rozmowę, zostawiła kosz pełen zakupów, przedarła się przez długie kolejki i do mnie podeszła i powiedziała, że jeśli zbieram naklejki to bardzo chętnie mi je odda (dostałam ich od niej, aż 30) i tak zaczął się łańcuszek dobra wielu dobrych ludzi, którzy już nie zbierali naklejek i podarowali mi je z wielką radością i uśmiechem. Moja siostra, gdy wróciłam do domu była bardzo zaskoczona i widać było jaką radość jej ta maskotkowa niespodzianka zrobiła. W 2019 miałam podobną sytuację robiłam zakupy w Biedronce razem ze swoją mamą i to już były ostatnie dwa dni akcji wiedziałyśmy, że uzbieramy naklejki na jedną konkretną maskotkę i koniec. Spotkałam jednak mamę mojej koleżanki z czasów podstawówki chwilę zagadnęłyśmy i okazało się, że zbiera naklejki dla kogoś z rodziny, pożegnałyśmy się znajoma poszła do kasy, a my dalej z mamą robiłyśmy zakupy, minęło raptem kilka minut i znajoma wróciła z powrotem po tym jak zapakowała zakupy do samochodu i wręczyła nam długi paragon z naklejkami, mówiąc moja rodzina ma już dużo maskotek, a dziś były mnożone naklejki proszę to dla siostry, potem przy kasie jakieś starsze małżeństwo nie zbierało naklejek i tym sposobem moja siostra dostała jeszcze maskotkę juniorka. Bóg jest niesamowity i troszczy się o swoje najmłodsze pociechy, chcąc sprawić im radość, wywołać uśmiech nawet w takich sprawach z gatunku tych nienajważniejsze. Mamo Kochana dziękuję za wysłuchiwanie moich próśb, modlitw każdego dnia. Za chwile, gdy na spontanie mogę podzielić się pozytywnymi myślami, obserwacjami, okazje do porozmawiania o wierze, Bogu z najbliższą mi osobą, moją mamą. Podsumowując : Co zawdzięczam Nowennie Pompejańskiej? Przede wszystkim dokonał się we mnie cud duchowego przebudzenia, przemiany, chociaż modliłam się o przemianę serca i nawrócenie taty sama zaczęłam się zbliżać do Boga. Czuję jego obecność, słyszę w sercu jego głos np. ostatnio przez kilka dni słyszałam „wystarczy Ci mojej siły” (bardzo tego potrzebowałam, bo zmagałam się z problemami na studiach, z pracą magisterską w tym temacie ostatnimi czasy miałam totalny wewnętrzny kryzys, rozbicie, pogubienie, czułam zniechęcenie, zmęczenie, brak energii do działania, utratę sensu tego całego zmagania z pracą pomoc) podnosi mnie na duchu, z każdym dniem wzrasta moja wiara, nadzieja, coraz bardziej ufam Bogu, a każdy mój dzień wypełniony jest po brzegi modlitwą. Moja przemiana duchowa cały czas dokonująca się we mnie rosnące stale pragnienie poszukiwania Boga. Pragnę obecności Boga w moim życiu całym sercem, poszukuje i zgłębiam temat wiary. Modlitwa na różańcu i nie tylko na nim przynosi mi ukojenie, wyciszenie, doznaję uczucia spokoju, a także pomaga mi złapać oddech, „odłączyć” się od tego zwariowanego, przytłaczającego świata i jego negatywnych emocji. Otworzyłam się na działanie Ducha Świętego, który „podpowiada” co mówić, jak się zachować w trudnej dla mnie sytuacji. Czytam Pismo Św. i poprzez nie dostaje odpowiedzi na moje pytania albo poprzez piosenki (nagle jakiś jej kawałek przychodzi mi do głowy i odkrywam, że jest powiązany ze mną i moim życiem) filmy, artykuły, na które „przypadkiem” trafiam. Często po krótkim czasie dosłownie chwilę później po wypowiedzeniu w myślach otrzymuję odpowiedź. Mam wrażenie, ze wiele duchowo czuje, doświadczam, ale czasami tak trudno po ludzku o określenie, sprecyzowanie tego co w duchu się czuje. BÓG przemawia do mnie, gdy czytam Biblię czuję, że nasza relacja się pogłębia. Jakoś z początkiem 2021 roku trafiłam na księgę w Piśmie Świętym o „dziwnej” nazwie, w niej dziwne imiona, nazwy i generalnie mój mózg nieprzytomny, po wirusie żołądkowym, emocjach uczelnianych i generalnie stwierdziłam przysypiając ze zmęczenia, że przeczytam ze zrozumieniem ten fragment po obiedzie, bo teraz zasypiam i nie kumam, a ten fragment był prośbą o Słowo Boże dla mnie na tą obecną chwilę i zapragnęłam wiedzieć co akurat teraz Bóg ma mi do powiedzenia. Po tym jak chciałam zrezygnować z czytania i odłożyć je na później coś mnie tknęło, a może spróbuję i wtedy natrafiłam na fragment „Ta robota szybko idzie i szczęści się w ich rękach” i zrozumiałam co Bóg chce mi powiedzieć, że damy radę napiszemy pracę magisterką szybciutko i wszelkie sprawy, trudności na studiach zakończą się WIELKIM HAPPY ENDEM 😉 tak poczułam. Wcześniej dużo rozmyślałam na temat właśnie pracy mgr, studiów i tego co ważne akurat w tej chwili i CZUŁAM OGARNIAJĄCĄ MNIE UFNOŚĆ BOŻĄ, właśnie w aspekcie pisania, że z Bogiem dam radę, gdy tak rozmyślałam i potem wylosowałam fragment Pisma Św. na innej stronie niż zawsze, odczułam wnętrzem, że w słowach pochodzących z tego fragmentu chodzi o mnie i znalazłam przekaz trafiający do mego wnętrza w tym pełnym dziwnych nazw fragmencie. Maryja, Pan Bóg wiedzieli jak bardzo wewnętrznie jest mi, źle jak bardzo czuję się obciążona tymi studyjnymi trudnościami, jak bardzo mam dość i nie mam już na to wszystko sił, do tego napięta, stresująca, pełna niepokoi, problemów mniejszych, większych atmosfera w domu sprawiała, że miałam serdecznie dość i pewnego dnia Bóg wybrał dla mnie cytat z Pisma Świętego poruszając nim moje serce „Piórami swymi okryje cię. I pod skrzydłami jego znajdziesz schronienie. Wierność jego jest tarczą i puklerzem”. Psalmów 91,4. Poczułam wówczas, że będzie dobrze, jeśli chodzi o ukończenie studiów i tak ogólnie życiowo. W tym samym czasie miałam też ciekawą sytuację mając imieniny zadzwoniła do mnie moja ciocia, by złożyć mi życzenia jak zwykle miło, sympatycznie dosłownie zamieniłyśmy kilka słów, ale nie mówiłam cioci, o tym, że wewnętrznie czuję się przybita, generalnie, jest mi źle, także ze względu na domowe problemy i nagle znienacka po radosnych życzeniach mówi do mnie GŁOWA DO GÓRY i na tym skończyła się rozmowa. Byłam kompletnie zszokowana tymi słowami i pomyślałam sobie, że to nasz troskliwy Tata wraz z całym Niebiosami pragnie podnieść mnie na duchu. Zaczęłam z chęcią, przyjemnością chodzić do kościoła. Będąc dzieckiem nie lubiłam chodzić do kościoła, bo się tam najzwyczajniej w świecie nudziłam. W dzieciństwie, gdy byłam małą dziewczynką Msze Św. z tego co pamiętam nie były dostosowane do dzieci, ich sposobu myślenia, pojmowania świata, dlatego protestowałam jak miałam z rodzicami tam iść. Jako nastolatka też nie czułam takiej potrzeby, a i środowisko domowe nie zachęcało mnie do tego zbytnio, bo rodzice sami bardzo rzadko tam chodzili. Zrozumiałam, że wszystko to co mam jest zasługą tylko i wyłącznie Boga i, że tylko z Bogiem można budować trwałe szczęście i w relacji z nim odnaleźć prawdziwy, bo trwały pokój. Także w mojej mamie dokonała się zmiana postawa wobec Boga. Czuje jego obecność, pomoc, pragnie komunii, spowiedzi, „ciągnie” ją do kościoła. Dostrzega także jakie cuda czyni Bóg na co dzień dla każdego z nas. Czas odmawiania nowenny to czas, gdy dokonują się przemiany w nas i sercach naszych bliskich. Doświadczamy, przeżywamy rzeczy niezwykłe, odkrywamy siebie, swoich bliskich na nowo, inaczej patrzymy na świat, ludzi, sytuacje, swoją przeszłość, zaczynamy lepiej dostrzegać, rozumieć sens pewnych wydarzeń z przeszłości, uczymy się przełamywania swoich barier, lęków, dojrzewamy stopniowo do zmian (wszystko dzieje się w odpowiednim czasie, miejscu, gdy Bóg uzna, że jesteśmy gotowi i że dana rzecz jest dla nas dobra), zaczynamy rozumieć łączące nas relacje w takim głębszym, duchowym wymiarze, dostrzegamy źródła zachowań swoich, naszych bliskich (np. mój tata czuję, że jest osobą wewnętrznie poranioną i ostatnimi czasy uświadomiłam sobie jak bardzo potrzebuje on modlitewnego wsparcia by przemieniło się jego zatwardziałe serce, otworzyło na Boga drugiego człowieka, na swoją rodzinę, którą kocha tylko ma problem z okazaniem tego, a która bardzo kocha jego). Zdałam sobie sprawę również, że tylko Bóg może uleczyć taty wnętrze, gdyż starania mojej kochanej mamy od 27 lat małżeństwa i ogrom miłości jaką od niej otrzymuje każdego dnia nie trafiają do opornego serca taty, który za bardzo skupia się na doczesności, sprawach związanych z ziemskimi przyjemnościami zamiast myśleć o sprawach duchowych, relacji, o uczuciach drugiej osoby to rani mamę czyli własną żonę przykrymi słowami (niejednokrotnie były to absurdalne, powstałe w wyobraźni taty słowa, oskarżenia, zarzuty, takie dobić, dowalić oczywiście będące całkowitym zaprzeczeniem postaw małżeńskich, rodzinnych, którymi kieruje się mama tzw. ciosy poniżej pasa, która zadawały niesamowity ból, wyciskały łzy, zachowaniami, raniąc mamę rani i nas własne dzieci, które pragną dla swoich rodziców, dla naszej rodziny Bożej jedności, harmonii.) Trudno przypomnieć sobie, wyrazić, zliczyć, opisać słowami to co się dzieje w trakcie odmawiania nowenny pompejańskiej tego po prostu trzeba doświadczyć, przeżyć na własnej skórze. Wśród ogromu doznanych łask, są z całą pewnością nowe doświadczenia, przeżycia, emocje. Nowenna pompejańska to nie magiczne zaklęcie, które sprawi, że wszystkie nasze trudności znikną, każda prośba się spełni (owszem spełniają się one czasem całe innym razem po części, ale tylko wtedy, gdy jest to zgodne z wolą Bożą, gdyż on jeden zna nasze serca, dusze i wie co jest dla nas najlepsze i wtedy wszystko dzieje się w odpowiednim, wyznaczonym czasie chociaż my ludzie chcielibyśmy, żebym to o co prosimy z chwilą skończenia nowenny się spełniło, a czasem trzeba czekać znacznie dłużej i potrzeba kilku nowenn w tej samej intencji), taka duchowa droga, która pomaga iść przez życie cokolwiek by się działo, zrozumieć siebie, bliźniego zbliżyć się do Pana Boga, żyć lepiej, ukierunkowuje nasze myśli działania na właściwe tory, dodaje otuchy, modląc się nowenną, chwytając w dłoń różaniec, w chwilach dla nas ciężkich daje ona ukojenie w bólu, wyciszenie emocji, uczuć, przywraca zdolność myślenia, gdy zdarza się sytuacja dla nas trudna, która w danym momencie nas przerasta. To nie jest tak że życie staje się nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki kolorowe, piękne, proste pozbawione trudności one są, czają się na nas za rogiem, ale mając niebiosa po swojej stronie mimo, że czasem jest kiepsko i czujemy się źle, a życie wymyka się nam spod kontroli, przerasta nas to, choć po ludzku jest ciężko to świadomość, że Bóg jest z nami pomaga iść przez życie. Zło nie śpi i tylko czeka na chwilę naszej słabości, gorszy dzień by namieszać nam w głowach, narobić bałaganu w życiu wprowadzając naszą duszę w otchłań mroku (miewałam myśli o śmierci w kontekście niemocy, zebrania się na czyn), toczy odwieczną walkę z dobrem. Działania szatana: tradycyjnie rozwalanie różańca (co dostałam nowy zaraz był rozwalony), lubił mi się też często gubić, trudności w skupieniu na modlitwie, nie wiedziałam na jakiej tajemnicy jestem, zapominałam słów modlitwy, albo szatan przekręcił słowa z Pisma Św. które chciałam sobie zapisać na totalnego zanegowanie miłości Boga do nas, codzienne czynności, które teoretycznie lubię robiłam się niespodziewanie rozdrażniona, trochę nerwowa i zdekoncentrowana, miesza się w relacje z osobami, na których mi najbardziej zależy, sprawiał, że ja „atakowałam” w myślach moich bliskich, zsyłał mi myśli, które nie pasowały do wyznawanych przeze mnie wartości, mojego charakteru, sprawiał, że czułam niezrozumienie dla siebie samej i sytuacji życiowych, które się wydarzają w moim życiu, miałam trudności z wyjściem z domu na studia najchętniej bym została w domu przez ok. 1-2 miesiąca, pewnego razu mój tata dostał i pamiętam jego słowa „urządzę Tobie piekło”, w sumie zdarzyło się kilka razy, że poczułam nie tylko ja, ale i mama, że diabeł w niego wstępuje, kojarzę jak 2 razy moja mama w taty oczach normalnie diabła widziała, jak modliłam się o nawrócenie taty to odczuwałam taką wewnętrzną męczliwości, bałagan. Warto się jej podjąć, ponieważ ogrom łask, otrzymanego dobra jaka płynie z tej wyjątkowej nowenny jest wprost niesamowita i przewyższa ludzki rozum, pojęcie. Często oprócz łask, o które się modlimy dostajemy inne, albo to co pragniemy, ale w inny sposób aniżeli prosimy. Dzieje się też tak, że z chwilą odmawiania kolejnych dziesiątek różańca jesteśmy tak pochłoniecie naszymi rozważaniami modlitewnymi, że zapominamy o jego pierwotnej intencji, gdyż jesteśmy tak pochłonięci modlitwą, że w danym momencie liczy się tylko to, że trwasz w modlitwie, oddajesz się jej. Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że Bóg był zawsze obecny w moim życiu chociaż ja sama tego tak nie odbierałam, nie czułam i niejednokrotnie dokonywał w nim cudów ocalając mnie nie raz od śmierci np. w trakcie porodu moje serduszko przestawało bić, utopiłabym się jako roczne dziecko w beczce, czy wielokrotnie na przestrzeni całego swojego życia byłabym ofiarą wypadków drogowych (nie ze swojej winy) czy też jako nastolatka zachorowałam bardzo poważnie na zapalenie płuc, a byłam osobą o słabej odporności i licznych problemach zdrowotnych. Jestem osobą, której leki z apteki w ogóle nie pomagają. Mój organizm ich po prostu ich nie toleruje. Jedyne co działa na mnie z nich to skutki uboczne. Miłosierny Bóg pomógł mi także przetrwać koszmar liceum. W jego trakcie doświadczyłam braku zrozumienia moich nieustających problemów ze zdrowiem, mojej osoby, braku akceptacji, samotności, odrzucenia przez rówieśników z klasy, obgadywania mnie, tworzenia wymyślonych historii na mój temat, spiskowania za moimi plecami klasy i nauczycielki przeciwko mnie i wielu tym podobnych rzeczy. W szkole nic mi nie wychodziło, chociaż bardzo się starałam co było bardzo trudne dla mnie jako dziewczyny, która do tej pory była wzorową uczennicą ze świadectwem z paskiem w ręku, ulubienicą niejednego nauczyciela przez to jaką pozytywną osobą zawsze byłam. Każdy dzień był dla mnie katuszą, a myśl o pójściu następnego dnia do szkoły była dla mnie bardzo bolesna i napawała mnie samymi negatywnymi emocjami, w których się pogrążałam. Wylałam oceany łez. Straciłam radość życia, wesołość, wszystko to co mnie do tej pory definiowało, uśmiech szatan chciał mnie zagarnąć dla siebie, wpakował mnie w mroki depresji młodzieńczej (choć nie zdiagnozowanej, ale moje samopoczucie, stan w jakim się znajdowałam o tym świadczył), typowe myśli po co żyję, lepiej byłoby wszystkim beze mnie itp. Żyłam jednak dalej, bo kochałam swoją malutką siostrzyczkę, która była moim największym marzeniem w dzieciństwie i przyszła na świat, gdy byłam jeszcze w gimnazjum stając się tym samym oczkiem w mojej głowie nadal licząc, że ten koszmar w końcu się skończy i zacznie się dla mnie lepszy czas, gdzie zapomnę o przykrościach doznanych w liceum od rówieśników, wychowawczyni, która nie zachowywała się wobec mnie fair. Jedynym sprzymierzeńcem z mojej klasy była pewna niepełnosprawna koleżanka, która jako jedyna nie obróciła się przeciwko mnie i dzięki niej wiedziałam co się w klasie działo jak mnie nie było. To był koszmarny czas trwający przez pierwsze 2 lata liceum. Nie dość, że cierpiałam fizycznie, bo moje życie naznaczone było ciągłym bólem, chorobą, ale i psychicznie to wszystko mnie rujnowało. Na szczęście w tych trudnych chwilach moich życiowych ciemności Bóg zesłał mi koleżanki z równoległej klasy, które też podobnie tak jak ja były takimi wyrzutkami w swojej klasie. Z tym, że różniła nas jedna zasadnicza kwestia one miały bardzo dobre zdrowie i praktycznie zawsze były w szkole, a ja przez to doznawałam licznych nieprzyjemności ze strony mojej klasy. Miałam, dzięki temu do kogo buzię otworzyć na przerwie, wyżalić się, wypowiedzieć swoje smutki, czy pożyczyć lekcje z niektórych przedmiotów, bo treści akurat mieliśmy takie same. Mimo to czułam się w szkole paskudnie, chciałam być niewidoczna na lekcjach, a najlepiej żeby moi rodzice zabrali mnie ze szkoły bym nie musiała widzieć więcej na oczy swojej klasy. Niestety nie zabrali mnie i nie załatwili mi indywidualnego nauczania ze względu na moje problemy zdrowotne, które miałam od dziecka, choć ich prosiłam. Moja mama walczyła o mnie, gdy w szkole działo mi się coś złego ze strony klasy, nauczycieli. Stawała za mną zawsze murem, choć nastolatka z objawami depresyjnymi trudna sprawa, ale mama dała radę no i jakimś cudem (teraz wiem to prawdziwy cud Boży 😉 ) i ja dotrwałam do końca liceum, chociaż wiele mnie to kosztowało. Znajomość ze wspomnianymi koleżankami nie przetrwała próby czasu i na początku studiów nasze drogi się rozeszły mimo, że tworzyłyśmy zgraną paczkę i wydawało się, że to relacja na całe życie. Bóg twierdził inaczej. Ostatni rok był lepszy zaczęło mi coś tam w szkole wychodzić i jakby było lepiej, ale i tak chciałam, żeby nastał wreszcie jego koniec. Z niecierpliwością każdego roku szkolnego wykreślałam dni do jego końca. Przeżyłam osobiste piekło liceum, ale zdałam maturę i nastał nareszcie czas studiów czasu, a osobom, które wyrządziły mi wiele przykrości przebaczyłam. Czując, że tak powinnam zrobić by móc iść dalej. Nieoczekiwanie dla siebie samej, a działo się to równolegle z moimi przejściami w liceum nawiązałam bliższą relację z koleżanką z gimnazjum, z którą więcej zaczęłam rozmawiać dopiero w ostatnich tygodniach gimnazjum. To ona była ze mną w tych trudnych chwilach mego życia. Dzisiaj, a minęło już ładnych parę lat jest ona najbliższą memu sercu osobą i trzymamy się zawsze razem. Nasz miłosierny Tata wiedział, że bardzo zależy mi na naszej relacji spełniając tym samym jedno z moich największych marzeń z dzieciństwa i ofiarował mi dar przyjaźni właśnie tej koleżanki i to w dzień narodzin swojego syna, a naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa czyniąc minione święta Bożego Narodzenia najpiękniejszymi w całym moim dotychczasowym życiu za co jestem mu ogromnie wdzięczna, zważywszy na to, że miniony rok był dla mojej rodziny trudny pod wieloma względami. To uczucie szczęścia, radości, wszelkiej pozytywności jakie mnie ogarnęło było wprost NIESAMOWITE NIEZIEMSKIE takie niespotykane, wypełniające każdą komórkę ciała czułam się po prostu SZCZĘŚLIWA, aż do samego nieba, całe dnie się uśmiechałam wiedziałam, że to co się dzieje w moim życiu, dar przyjaźni, to niewiarygodne, wspaniałe uczucie jakie mi towarzyszyło to zasługa Taty i ciężko je opisać słowami to trzeba poczuć fantastyczne doświadczenie Bożej Wielkości. Panie dziękuję Tobie z całego serca za dar przyjaźni tej osoby!!! Bądź uwielbiony na zawsze za ten dar i wszystkie łaski, którymi obdarzasz mnie i moich bliskich na co dzień!!! Kochani na koniec prosiłabym i byłabym Wam bardzo wdzięczna za wsparcie mnie w modlitwie w bardzo ważnych memu sercu intencjach o: 1. Nawrócenie, przemianę serca babci i taty oraz uświęcenie, odnowienie małżeństwa moich rodziców (tata – zbuntowana istota wobec Boga, kościoła, która z każdym dniem coraz bardziej się od niego oddala). Mama anioł kobieta walczy każdego dnia o małżeństwo, przez co też upadła bardzo na zdrowiu i już po prostu fizycznie i psychicznie ma dość i coraz trudniej jej znosić to wszystko. Sytuacja ta odbija się na funkcjonowaniu całego domu. Żal mi z całego serca mamy i 11 letniej bardzo wrażliwej, delikatnej mojej siostrzyczki, dlatego proszę o modlitewne wsparcie. Wierzę, że razem można wyprosić u naszej Mamy Maryi i Taty w niebie wiele pięknych Bożych łask;-) 2. Cudu uzdrowienia z paskudnej choroby, pogłębienie relacji z Panem Bogiem, zdrowie, siły fizyczne i psychiczne dla moje kochanej mamy oraz o to by mogła spełniać się jako żona, mama, żyć własnym życiem tak jak marzy, rozwijać się, być szczęśliwą, spełnioną osobą, bo na to bardzo zasługuje będąc wspaniała żoną i najlepszą na świecie mamą. 3. Zbliżenie do naszego niebiańskiego Taty jednej z najbliższych mi osób z mojej rodziny mojej mamy chrzestnej (ciocia jest to osoba o bardzo dobrym, empatycznym sercu, jak może zawsze wspiera nas dobrym słowem, pomoże, podzieli się tym co ma, ale niestety całe życie ma pod górkę, mam wrażenie w każdej sferze życia już od pierwszych chwil życia na tej ziemi, gdy cudem uratowała ją przetoczona krew, w szkole, w dorosłym życiu zarówno osobistym jak i zawodowym. W miłości także nie miała szczęścia). Niestety cioci życiowe doświadczenia spowodowały, że jej drogi z Panem Bogiem troszkę się rozminęły. Proszę Was bardzo w intencji cioci – za ciocię, bo ciocia sama nie poprosi Boga o jakąkolwiek pomoc dla niej samej, gdyż za dużo w niej lęku, obaw, które jak miewam zasiewa w sercu kochanej cioci szatan. 4. Dla mojej małej siostrzyczki by zawsze była zdrowa, kochana, szczęśliwa, wierzyła w siebie, swoje zdolności, pokonała swoje lęki. 5. Dla mojej przyjaciółki w intencji rozeznania woli Bożej w jej życiu, dróg życiowych, powołań, znalezienie pracy marzeń oraz pojednanie, przemianę relacji z rodzicami oraz braćmi. 6. Na koniec jeszcze jeśli bym mogła prosić to poprosiłabym o modlitwę w intencji rozeznania woli Bożej w moim życiu, mojej drogi życiowej, powołania, pomyślnego ukończenie wszystkich spraw na studiach, szczęśliwą obronę pracy magisterskiej, znalezienie pracy marzeń. Mam do Was olbrzymią prośbę, jeśli kogoś z Was chociażby w malutkim stopniu zbudowało to co napisałam przekażcie proszę moje świadectwo dalej, aby szerzyć Bożą chwałę i niechaj dzieją się Boże cuda także w życiu innych ludzi 😉 Proszę dzielcie się także swoim historiami, przeżyciami, doświadczeniami wiary, życia z Bogiem, by razem budować Bożą społeczność. Nie raz dostałam od życia po tyłku jak to mówi moja kochana mama, że miałam wiecznie pod górkę, choć po ludzku starałam się, żeby było inaczej. Teraz wiem, czuję to, że zabrakło wówczas w moim życiu tchnienia Bożego, mojej uwagi i serca skierowanego ku Bogu, takiego pełnego oddania się jego prowadzeniu, działaniu ducha Św. My sami, nasze poczynania są kruche, słabe, radości, sukcesy są ulotne, bo prawdziwa, trwała radość płynie ze stałego 24 godziny na dobę obcowania z Bogiem, postawy wdzięcznego, pokornego, ufnego, otwartego serca, dzielenia się z nim naszym smutkami, radościami, dlatego kochani otwórzmy nasze serca na piękno Bożej czystej miłości i dajmy się prowadzić jego drogami. „Ja jestem drogą, prawdą i życiem”. Pozdrawiam wszystkich serdecznie życząc wielu łask Bożych na co dzień oraz dziękuję tym, którzy dotrwali do końca czytając moje świadectwo. Piszę to świadectwo od wielu miesięcy, dopisując to co się dzieje w danej chwili, albo przypominam wcześniejsze wydarzenia, starając się, aby było kompletne i zawierało wszystko co Pan za wstawiennictwem Maryi czyni dla mnie i moich bliskich. Na przestrzeni tych 3 lat z nowenną naprawdę wiele się działo, dzieje w moim życiu i mam nadzieję, że pamiętałam o wszystkich otrzymanych łaskach, gdyby stało się jednak inaczej z całą pewnością napiszę o nich w kolejnym świadectwie, świadectwach. Czasem potrzeba czasu, aby coś dostrzec, zrozumieć, dlatego z całą pewnością powrócę jeszcze do moich doświadczeń z pierwszych nowenn, ale składam to świadectwo dziś. Poza tym pragnę z głębi serca, aby dobra nowina powędrowała w świat i przynosiła nieustannie Maryi, Bogu oraz całym niebiosom chwałę i zmieniała ludzkie życia. Córka Boga i Maryji Dziś zaczęłam pierwszy dzień nowenny z radyjkiem pompejańskim. Czuję się przeszczęśliwa, że mi się udało odmówić wszystkie tajemnice. Nie poddawajcie się nawet jak nie wychodzi, to Maryja i Jezus widzi nasze trudy, to ma być modlitwa serca, prawdziwa nie formalna…

Witam wszystkich bardzo serdecznie ja jestem Konrad mam 16 lat i chciałbym podzielić się z wami swoim świadectwem, które właśnie teraz czytacie opowiem wam jak to było u mnie z ta nowenna pompejanska co tak dużo osób o niej pisze odrazu mówię że co prawda późno pisze to świadectwo, ale dopiero teraz mam czas je wam przedstawić zatem zapraszam mam nadzieje że się spodoba :). Dobra wiec pewnego razu jakoś w lato w 2016 roku trafiłem przypadkiem na nowenne pompejanska chociaż według mnie przypadki nie sa przypadkami do rzeczy no wiec kiedy trafiłem wlasnie na to cos pomyślałem sobie kurcze co to jest ta nowenna o co chodzi jak ją odmawiać i w ogóle nie wiedziałem za bardzo jak ja zacząć i któregoś tam dnia pod czas wakacji pomyślałem sobie, że może faktycznie jest warto sprobowac odmówić jednak ta nowenne skoro na nia trafiłem i przyznam szczerze ze jakos na początku nie wciągnęła mnie nawet mi sie nie śpieszyło jakos za bardzo pomyślałem sobie ze mam jeszcze czas. No i tam któregoś dnia pod czas wakacji to był chyba Lipiec, a może sierpień nie wiem nie pamiętam to było prawie ponad rok temu pomyślałem, że dobra spróbuje odmówić ta nowenne może będzie łatwa i faktycznie wydawała sie łatwa bo wystarczyło tylko klepać słowa Zdrowaś Maryjo i tyle. Jednak jakiegos tam dnia pomyślałem sobie, że to nie dla mnie ja nie dam rady bo jest ona zatrudna dla mnie i zrezygnowałen niestety początki były najgorsze, a potem nadszedł Wrzesień i w Końcu Październik Miesiąc Różańcowy no i wtedy pomyślałem sobie dobra znowu spróbuje tym razem mi sie uda dam radę ale niestety diabeł był silniejszy i wnerwial mnie niesamowicie robił wszystko żeby mi tylko przeszkodzić nawet pod czas odmawiania mi mowil że po co odmawiam skoro i tak nic nie otrzymam że to bez sensu strata czasu i w ogóle dziwne rzeczy mi mowił tak mnie to wkurzało, że nie mogłem tego znieść myślałem że mi głowa wybucnie że chyba zaraz oszaleje!!! A najgorsze jest to że popelnialem grzechy nawet ciężkie właśnie dlatego, ze dawalem sie złemu duchowi ze sie poddawałem ciągle i mnie kusila prawie ze non stop ta okropna rzecz czyli krótko mówiąc masturbacja bo z tego co wiem to grzech śmiertelny, a jeśli mam być szczery z wami to nowenna mnie pociągnęła dlatego że tak jak dużo osób pisze otrzymuje sie łaski a nawet wiecej niz sie prosi wiec pomyślałem też ze wlasnie dlatego i ja spróbuje ja odmówić, no ale niestety tak jak mówię tak sie długo za to zabieralem, ze w końcu odmowilem po raz pierwszy nowenne pompejanska w swoim życiu 16 listopada 2016 bo dzień wcześniej czyli 15 listopada wróciłem ze szpitala, a nie dość że nie lubie szpitala to jeszcze wiele nie przyjemnych rzeczy mnie tam spotkało :(. Wiec tym razem pomyślałem sobie że musze dać rade skoro mi zależy tak na tych łaskach i na tym co obiecała Maryja, że każdy kto odmówi nowenne przez 54 dni Modlac sie o konkretna łaskę ten ją otrzyma ;). No to wziąłem sie w końcu dopiero za trzecim albo już czwartym razem za ta nowenne pompejanska a juz nie mowiac o tym że mnie gonila Matka Boża i mi ciągle kazała odmówić różaniec bo dosłowne widzialem go wszdzie czulem sie krótko mówiąc prześladowany no to zacząłem sie bać, bo skoro Maryja mnie gonila ciągle tym różancem to znak że Ona chce mi pomóc tylko żebym odmówił w końcu tą nowenne a niestety diabeł nie dawał za wygrana nawet jak przerywalwm nie raz nowenne to wlasnie popelnialem ten grzech ciezki a raczej śmiertelny przez co tracilem ta łaskę uświęcajaca a duzo jest teraz w internecie takich filmów z pornografia niestety pisze to, ale taka jest prawda duzo erotycznych zdjec jest teraz zamieszanych i takiego czego nalezy unikac bo serio to uzależnia nawet już nie mowiac o tym że przez to że wcześniej sie tego na ogladalem pozostały mi te zboczone myśli w mojej głowie!!!. No i szczerze mówiąc za kazdym razem kiedy przerywalem nowenne z jakiegos powodu albo mi sie nie chcialo albo diabel mnie non stop irytowal i myslalem ze zaraz świra dostane i że oszaleje to właśnie przez to że sie go słuchałem to mialem źle w zyciu a juz nie mowiac o tym jak olewalem ta nowenne i za kazdym razem kiedy ja przerywalem to właśnie moją najgorsza słabością jest masturbacja bo diabeł wie jak tutaj wrobić człowieka żeby dal sie pokusie i niestety dawalem sie ciagle taka prawda, a przyznam że źle na tym konczylem nawet sie spowiadalem z tego po pare razy, a w ogole to na samym poczatku nie chcialo mi sie chodzic do spowiedzi ani trochę nawet sie bałem, ale dzięki pewnym osobą w końcu dałem radę i pokonalem swój lęk i strach i wiecie co udało mi sie :). Ale potem znowu bralem sie za odmawianie nwoenny i tak w kółko i w kółko a najgorsze bylo to wtedy kiedy sie sluchalem zlego ducha (diabla) i rezygnowałam dawalem sie pokusa i głupim masturbacja to bylo najgorsze!! co mogło być. Do rzeczy krótko mówiąc wziąłem sie w końcu w listopadzie tam chyba dopiero za trzecim czy czwartym juz razem a moze i wiecej za nowenne i tak odmawialem w dzien w dzien doszedlem do 8 dnia ale przerwalem bo na poczatku mi sie nie chchialo rano bo wolalem sobie pograc w gierki na konsoli i dopiero miałem ochotę odmówić nowenne tak później jakoś południu dokładnie nie pamiętam która to była godzina, ale mniejsza kiedy wziąłem sie za jej odmawianie przypominam to było 8 dnia to znowu zły wkroczył w akcję i mi tak przeszkadzał ze ja zgupiałem totalnie dokładnie tak to sa jego szatańskie sztuczki i pomysly żeby tylko Konrad nie odmówił nowenny no i po raz kolejny mówię niestety diabeł zrobił mi za duży mętlik w głowie i nie dałem rady ale nabralem sił wieczorem żeby ja odmówić no ale diabeł znowu wkroczył w akcję i tak dosyć późno wziąłem sie za to odmawianie ale sie wzialem przyznam mialem wtedy ogromnego lenia i mi mega sie nie chcialo ale wiem ze to wszystko bylo sprawka zlego ducha, a co najgorsze jest to, ze wtedy właśnie wieczorem bo to było późno a a kórat nabralem wtedy sił na odmawianie nowenny no, ale niestety mój Ojciec kazał mi iść koniecznie spać już w tej chwili i nie odmowilem wiem smutne ale prawdzwie nie miałem wpływu na mojego ojca nie wiem czemu był wtedy nerwowy może miał zły dzień albo coś naprawdę nie wiem ale sam sie wkurzylem na siebie, ze znowu niby przerywalem chociaż ze juz wtedy mialem chyba jedna albo dwie tajemnice za soba a przyznam to bylo o później porze coś koło godz 21:00 22:00 coś takiego bo właśnie wtedy nabralem chęci na odmawianie nowenny, no ale tak jak wspomniałem wcześniej dopiero co zacząłem tajemnice radosne pierwsze i mialem chyba za sobą już jedna albo dwie dziesiątki rozanca, a tu Ojciec kazał mi już iść spać w tej chwili i to znowu była chyba sprawka złego ducha tak mi sie wydawało bo jego nigdy nie jest za mało daltego ostrzegam początkujących jakie on sztuczki potrafi!!! Kiedy miałem niby 9 dzień nowenny dowiedzialem sie ze jednak można nadrobić ten jeden stracony dzień skoro go zacząłem tego 8 dnia ale nie dokonczylem bo w koncu licza sie chęci ;) to za ten dziewiąty dzień odmowilem tą nowenne za tamten ósmy dzień, bo w koncu jak to mówią nowenna to nie magia ani wygrana na loterii ani wygrana w toto lotka tak jak bys wygral szóstkę w lotto dosłownie sam jestem na siebie zly i w ogóle ze traktowalem tak tą nowenne po hamsku bo sam tego żałuje mówię serio, ale w końcu Bog nas kocha i On jest niesamowity bo zawsze potrafi każdemu wybaczyć i to jest piękne ja nie dał bym rady ja jestem słaby w porównywaniu do Boga czy do bycia osobą święta ale każdy ma swoje słabości ale jak sie upada to sie podnosi i wstaje i idzie sie odrazu do spowiedzi i idzie sie dalej i przede wszystkim postanawia sie poprawę tylko, ze ja duzo razy postanowiłem poprawę a i tak mialem to gdzieś i grzeszylem dalej i potem znowu sie spowiadalem ale wiecie co jedno jest pewne jesteśmy dziećmi Boga Bog nas KOCHA i to Mocno asz sam nie wiem czemu mam taką chęć teraz wam to napisać może i denerwowałem sie na Jezusa i Maryje i nadal sie denerwuje ale ich KOCHAM bardzo nie potrafilem wcześniej tego docenić byłem glupi słaby i na iwny i na początku nowenny Kochalem Boga tylko dlatego żeby cos otrzymac jakas łaskę, ale w końcu Bog to nie złota rybka teraz zrozumialwm swoam winy i błędy teraz patrzę na świat z innej sperspektywy Maryja i Pan Jezus przemieniaja właśnie w nas nasze zachowanie nasze serce bo Oni mocno nas kochają i trzymaja za Rękę!! :) Ale powiem wam jeszcze jedna rzecz żeby tak nie uciekać od tematu kiedy doszedłem do części dziękczynnej nowenny to otrzymałem znak by najmniej tak mi sie wydaje, ze to byl znak ze Bog ma dla mnie Boży plan i na poczatku przyjąłem to z niechęcią bo mówię sobie zaraz ja sie tutaj Modle i przepraszam Boga i Maryje za wszystko i w ogóle a tu mi mówią o jakimś Bożym planie??!! Pomyślałem sobie wtedy nie no super to znaczy że nie mam już szans na to żeby zostać śpiewakiem żeby umieć śpiewać i posiadać talent??!! Byłem tak zły ze nie wiem jak to dokładnie opisać ale potem sobie poszukałem w necie co to jest ten Bozy Plan i wiecie co okazało sie, ze znalazłem to czego wlasnie chciałem się dowiedzieć, a mianowicie Bozy Plan to jest coś takiego, że Pan Bog i Maryja wchodzą w twoje serce ze zaczynaja działać w twoim życiu CUDA i to jest piękne i to o wiele bardziej mi poprawiło nastrój ;). I to był ten jeden z cudów który został mi przekazany w kościele by najmniej tak mi sie wydaje ze właśnie te slowa Pan Bog chcial skierowac do mnie właśnie w czesci dziękczynnej a korat wtedy kiedy mialem juz sobie odpuścić to szukanie znaków na siłę. No ale nie przyznam po tej niby wiadomości dalej byly zwątpienia itd. I teraz uwaga!! Kiedy nadszedł mój ostatni dzień nowenny czyli 54 bo mialem skończyć właśnie 54 dnia ale w związku z tym iż przerwalem tamten jeden 8 dzień to dlatego zakończyłem nowenne 55 dnia czyli to był 9 Stycznia 2017, to był najlepszy dzień w moim życiu!!! No ale niestety bylem załamany i dalej jestem załamany bo nie widzę jeszcze owoców, ale dalej Wierze i Ufam Bogu, ze w końcu te owoce nadejda być może to kwestia czasu kto wie, a jesli mam byc szczery to odmawialem nowenne na siłę za co bardz chciałbym przeprosić Matkę Boza i od tego 8 dnia właśnie mama wpadła na pomysl że moze lepiej jak by mi pomogła w odmawianiu nowenny, bo wtedy kiedy jeszcze zacząłem ja odmawiać to bylem z babci a mi tak długo szła ta nowenna prawie cały dzień i późno konczylem tak mniej więcej 22:00 albo 23:00 serio tak długo mi sie to schodzilo, bo po tyle razy słowa powtarzałem sam nie wiem dlaczego?! Ale wiecie co mama mnie wyszkolia jak wróciła z moim ojcem do domu, bo oni wtedy gdzieś byli chyba w Hiszpani czy gdzies tam dokladniej to nie pamietam bo tak jak mowie to bylo dawno i nie wiem na ile dni tam pojechali ale nie byli tez tak dlugo moze z tydzien tam przesiedzieli i wrocili spowrotem do Polaki bo Oni biegaja i podejrzewam ze bieg tam jakis sie odbył ale naprawde nie wiem ale mniejsza o to tak jak pisalem wcześniej początki były najgorsze bo po tyle razy sie powtarzalem sie z modlitwa Zdrowas Maryjo sam nie wiem czemu i dlatego do tak późna mi sie to wszystko schodzilo, ale krótko mówiąc kiedy w końcu moi starzy wrócili to wlasnie w 9 dniu nowenny mama mi zaproponowała pomoc ze skoro mi ona tak ciężko szła to moze mi w tym pomóc i na poczatku bylem nie chętny i uparty i chcialem samemu odmawiac bez niej niby dawalo jaoos rade, ale za kazdym razem bylo trudniej to wreszcie żeby juz nie przerwać po raz kolejny tej nowenny i odmówic ja cała do końca to sie wreszcie zgodziłem na ta pomoc która zaproponowała mi moja mama musze jej bardzo podHiszpani, bo powiem jedno opłaca sie z kimś modlic nie dosc że szybciej sie schodzi to na dodatek jest fajnie i przyjemnie bo nowenna ma być relakaem a nie jakimś urządzeniem torturujacym i meczacym ludzi tylko relaksem tak więc podsumowując udało mi sie niby odmowic cała nowenne pompejanska te pierwszy raz w życiu 54 dni, bo tak mowi mama ze odmawialem w dzien w dzien i sie sam pilnowałem bo tak raczej było bo Wierze i Ufam swojej mamie tak sami jak Bogu i Maryji Ufam ze Oni wszyscy nie maja potrzeby mnie oszukiwać bo skoro tak jest to tak jest i powiem krótko nie ma modlitw nie wysłuchanych sam przekonałem sie na własnej skórze, ze niekiedy na owoce nowenny trzeba poczekac bo w koncu to nie magia sam sie przekonalem bo sam na poczatku traktowalem to jak czar albo nie wiem jak wygrana w lotto albo jak zlota rybke albo Bog wie jeszcze jak, ale mniejsza oto ukończyłem nowenne i Chwała Panu!!! :). Pozostaje mi teraz ttlko Wierzyć i Ufać, a wziąłem sie za to odmawianie odrazu tego 16 Listopada, żeby w końcu pokazać Bogu ze jednak zależy mi na tej nowennie pompejanskiej i powiem ostatnią rzecz DO WSZYSTKICH!!! Nie ma co sie zalamywac jak sie po gubi przy odmawianu Zdrowaś Maryjo, albo mu koraliki sie poplacza, albo po odpadają albo że piszecie ze nowenna nie działa, albo że odmowilem dwa razy albo więcej i nic nie możecie ciągle marudzic, to wam nie da po prostu ZAUFAJCIE BOGU I MARYJI ZAWSZE DZIEWICY A ONI POPRAWDZA WAS ZA REKE TAK JAK TRZEBA PAMIETAJCIE TO WŁAŚNIE ZŁY CHCE ZEBYSCIE TAK MYŚLELI ZE BÓG WAM NIE DAL O CO PROSICIE I W OGÓLE ZE TO JEST JAKAŚ ŚCIEMA BO ON CHCE ZEBYSCIE TAK MYŚLELI JA TES TRAKTOWALEM ZLE NOWENNE MOZE JESZCZE TEŻ NIE OTRZprzekonalem OCO PROSZE, ALE JEDNO JEST PEWNE BÓG I MARYJA KOCHAJĄ NAS I NIE ZOSTAWIA NAS W POTRZEBIE NAWET JEZELI WAM SIE ZDAZY TAKI SAM grzech CIĘŻKI JAK I MI ALBO JESZCZE INNY UPADACIE TO IDZIECIE DO SPOWIEDZI I MÓWICIE ALE TYLKO PRAWDĘ. DLA POCZĄTKUJĄCY BO MÓWIENIE NIE PRAWDY NA SPOWIEDZI RÓWNIEŻ JEST GRZECHEM TAK WIEC TRZYMAJCIE LUDZISKA I NIGDY NIE TRACIC WIARY NAWET W TYCH TRUDNYCH CHWILACH ze względu na to w jesteście stanie i czy macie tego dosyć!!! ;). To taka moja mała rada na przyszłość dla zielonych to ja zmykam już bo już jest późno, a PO ZA TYM NIGDY NIE WIESZ CO PRZYNIESIE JUTRO ;). Mam nadzieje że ktoś doceni moje świadectwo ponieważ starałem sie je napisać jak najlepiej i żeby chodź trochę dało SIE w miarę jakoś przeczytać i na koniec jeszcze jedna rzecz sam nie mogłem zdecydować SIE na intencjie to zacząłem przepraszać Boga i Maryja za swoje zachowanie by najmniej tak pamiętam i czuje SIE z tegod dumny, ale tez i zly, bo ich przepraszalem ale miejcie oczy szeroko otfarte bo zly duch nigdy nie śpi i nie odpusci nam tak łatwo!! Na koniec piszę to wszystko to co mialem w swoim sercu może i bardzo długo mi SIE zeszło to pisanie, ale powtarzam mam nadzieje, ze ktoś to doceni :). Tak więc pamiętajcie nigdy nie trac cie Wiary nawet w chwilach zwątpienia bo Bog i Maryja są blisko i kochają nas mocno, a ja sam byłem głuchy i ślepy i nie widziałem tego co mi pięknego dali pisze to dopiero o tym teraz, bo chcę to powiedzieć tqk z serca to co czuję gdzieś tam w głębi duszy ;). Moim marzeniem jest umieć śpiewać i to naprawdę ładnie, ale jak to mówią do spiewania potrzebny jest talent!!!, a bez talentu nici, ale Wierze i Ufam ze Bog wynagrodzi każda osobę i to dosłownie każda bez wyjątku tylko mu Zaufajcie i bądźcie cierpliwi, a przyznam że sam nie jestem cierpliwy no, ale tak jak mówię WIARA CZYNI CUDA!!! To moje pierwsze świadectwo wiec prosze o wyrozumialosc dziękuje za , to wszystko a przede wszystkim pozdrawiam te osoby z którymi wspólnie grupowo Modle sie na Skype!!! Dziękuje dobranoc z Panem Bogiem powtarzam pamiętajcie ŁASKI SĄ OGROMNE WYSTARCZY ZAUFAC BOGU i chwała Panu. Zapomniałem powiedziec najważniejszej rzeczy po nowennie czuje MEGA spokój w DUSZY dosłownie moge to nazwać ciepłem i to takim goracym MOWIE SERIO. NIE SLUCHAJCIE TYCH BZDUR ze NOWENNA NIEDZIALA, bo to nie MAGIA UWAZAJCIE NA JEDNO ZLY NIGDY NIE ŚPI BĄDŹCIE , CZUJNI A NAJLEPIEJ OLEJCIE ZŁEGO DUCHA MIEJCIE GO DZIES POZDRAWIAM I DO USŁYSZENIA PAMIĘTAJCIE O JEDNYM BOG CZUWA NAD NAMI WSZYSTKIMI I WIDZI CHĘCI DOBRANOC Z BOGIEM!!! NIECH WAM PAN BÓG BŁOGOSŁAWI WAM WSZYSTKIM AMEN!! ;)

Jest to moja druga nowenna, którą odmawiałam w intencji pozostania w obecnej pracy. Moja umowa o pracę jest na czas określony i nie wiem, czy jest możliwość pozostania w tej pracy. Jestem w trudnej sytuacji i zależy mi, by utrzymać te pracę. Podczas odmawiania nowenny działy się dobre rzeczy dla mnie.

Odmawiałam 2 razy nowenne i za kazdym razem dotykają mnie choroby podczas odmawiania, takie, iż nie moge wstac z łóżka ani funkcjonować. Trwa to przez 2 tygodnie minimum, jestem wtedy na lekach, źle się czuję a gdy kończe odmawiac nowenne wszystko znika. Boje się już kolejnego odmawiania nowenny bo jestem zmęczona tymi chorobami aczkolwiek chciałabym odmawiać. Dlaczego tak się dzieje? Witaj Lidio. Bardzo często zdarza się że odczuwamy różne problemy podczas odmawiania Nowenny Pompejańskiej. Wiele osób pisze w świadectwach, że mają jakieś przeszkody. Nie poddawaj się i módl się dalej. Zły zawsze chce przeszkodzić, jeżeli robimy coś dobrego. Zaufaj Jezusowi i Maryi. Oni zawsze z nami są podczas modlitwy. Ja otulam Cię modlitwą, abyś w niej trwała. Pozdrawiam:) Dziękuję Bożenko za odpowiedź. Ja nigdy nie odczuwałam myśli, ze mogłabym przerwać nowennę w trakcie jej odmawiania, tylko, że dziwi mnie ze za każdym razem jest to samo i spotyka mnie choroba, która nie pozwala funkcjonować. Tlumaczyłam sobie to tym, ze Bóg obarza mnie dzieki tej chorobie łaską szczególną ale nie krywam, ze bardzo mi ciężko. Dzisiaj kończe juz drugą nowennę ale przyznam się szczerze,żze nie zaczynam puki co nowej bo się zwyczajnie boję. Myślę Lidio, ze ten lęk to bardziej działanie złego ducha. Kiedy coś jest dobre, będzie nas od tego odciągał, przeszkadzał nam. Nie możemy się poddawać pomimo tych trudności, mamy się im przeciwstawiać i modlić się dalej. Poproś Jezusa, aby zabrał te myśli, które nie pochodzą od Ciebie, powiedz, że ich nie chcesz. Przed rozpoczęciem, możesz również w trakcie Nowenny odmawiać sobie modlitwę (egzorcyzm) do Św. Michała Archanioła. Nie poddawaj się:) Bożenko modlitwa do Św. Michala Archanioła towarzyszy mi od dawno i nie wyobrażam sobie inaczej. tak sobie mysle że niby tyle wiem, rozumiem, radzę innym a tak naprawde nic nie wiem i nie rozumiem.....jeszcze tyle musze pojąć i tyle przede mną walk.... Lidio... Patrzę na to, co piszesz tutaj i na innym wątku i widzę w Twych wypowiedziach wspólny mianownik. I choć na pewno wiesz , co nam napisałaś, to proponuję Ci ćwiczenie...spójrz jeszcze raz na Twe posty ( i tylko na nie, czyli tylko swoje ) tutaj i tam , gdzie opisałaś nam kawałek swej historii, te posty coś łączy...coś , co może być powodem Twoich problemów, Dorotko proszę uświadom mnie bo ja nie wiem:( W takim razie zapraszam Cię do zrobienia czegoś... Wypisz sobie ( nie nam tutaj ) na kartce wszystkie sytuacje , które nam opisałaś i obok napisz , jak na nie zareagowałaś, jakie emocje z tym miałaś związane, co czułaś. Przyjrzyj się temu ... Chciałabym znowu móc odmawiac nowennę ale sie zwyczajnie boję. Boje się ze znowu choroba mnie dopadnie. A może przestań się bać? Podejdź do tego na takiej zasadzie - nawet jeśli dopadnie mnie jakieś choróbsko podczas Nowenny to przyjmę to, jako łaskę uświęcającą i ofiaruję dodatkowo w intencji, którą omadlam Nowenną. Powiedz też na głos, do siebie a raczej do rogatego - nie boję się ciebie i twoich sztuczek diabelskich i nic nie jest w stanie mnie odstraszyć od modlitwy! Modlitwa uczy nas pokonywać nasze słabości ale nie pokonujemy ich sami - mamy Jezusa i Maryję i z Nimi nic nie powinno nam być straszne :) @LidiaRozważ na modlitwie, proszę ... Boisz się choroby bardziej niż Boga? Gdzie więc twoja miłość do Ojca? Czy naprawdę nie dostrzegasz, że grzechy ludzkie są większe, niż ludzkie cierpienia ??? "Daj Boże, by z tobą Bóg mówił i otworzył usta Swe tobie,i by okazał ci tajemnice mądrości, że wielorakie jest prawo Jego;abyś zrozumiał, że daleko mniej [Bóg] wymaga od ciebie,niźli zasługuje nieprawość twoja". (Hi 11, 6-7 ; WLG.) Dzien dobry, rozpoczęłam 12 dni temu Nowennę Pompejańską w intencji cudu uzdrowienia z nowotworu babci oraz zdrowia dla dziadziusia- traktuje ich jako jedność. Mam dylemat czy to jest jedna czy dwie intencje? Jak mam teraz kontynuować? Pozdrawiam, Monika Najgorsze jest to,że choroba doslownie zwala mnie z nóg wtedy i ja nie moge pracować, zajmowac sie dzieckiem funkcjonowac w rodzinie, po prostu leżę plackiem. I tak jest za każdym razem kiedy odmawiam nowennę. Lidio...puściłaś nam tutaj fragment z pism ks. Dolindo, a tam jest takie zdanie: "Sprzeczne z zawierzeniem jest martwienie się, zamęt, wola rozmyślania o konsekwencjach zdarzenia." Modlitwa to dla Ciebie pewne zdarzenie , to spotkanie z Bogiem, tu również z Maryją . Jaro , który nie wiem, czy widział , co nam puszczasz prosi się o coś, ja też Cię tutaj prosiłam i teraz też o coś proszę , proszę przeczytaj tekst puszczony przez Ciebie , porównaj z tym , o co prosimy, skup się na tym i postaraj się zrozumieć, że to, jak się będziesz czuła podczas Nowenny może zależeć od tego , co Ty z tym zrobisz ... Gdyby człowiek bał się, że upadnie, to by nie wstał.. Pragnienie odmawiania powinno być ponad wszystkimi obawami. Będą z pewnością problemy, nawroty choroby ale jak sama mówisz jak kończysz odmawiać to mija wszystko. Więc skoro to etap przejściowy to nie masz się czego obawiać. Kobiety są bardzo silne i radzą sobie z wieloma trudnymi sytuacjami, bólami itp więc i Ty dasz radę, głowa do góry! :) Po sobie widzę, że jak tylko boję się, że coś się wydarzy, to tak się dzieje, więc jak najszybciej staram się wyrzucać z głowy takie myśli i nawet jak źle się dzieje to powtarzam sobie będzie dobrze, ułoży się!! Pozdrawiam Tak czytam ten tekst często(ten który wstawiłam) ale przyznaję, że cały czas mam obawy mimo tego. Dzieje się tak bo zły doskonale wyczuwa co Cie niepokoi. On zna nasze myśli, wie o nas prawie tak wiele jak Bóg, dlatego zrzuca na Ciebie akurat to co boli najbardziej. Twój czuły punkt interesuje go najbardziej. Dlatego nie można mimo, że to okropnie trudne poddawać się takim myślom i obawom... Zły duch zna historię i widzi nasze obecne dążenia poprzez czyny , stąd tylko i aż wnosi o tym, kim jesteśmy w danym momencie, a do tego dobiera adekwatne działania własne. Gdyby zły duch znał myśl ludzką nawet in statu nascendi (w trakcie rodzenia), wówczas wszelka praca nad sobą byłaby niemożliwa, ponieważ żadne wykonanie nie byłoby możliwe. Wprawdzie do podejmowania dobrych decyzji potrzeba łaski Bożej, a do podejmowania złych nie trzeba tejże łaski, lecz sama myśl nie jest rzeczywistością dostępną z tego prostego powodu, że "znajduje się" w "przestrzeni rozumu" - jednej z władz duszy, a dusza jako taka nie jest dostępna diabłu, dopóki ... nie zostanie oddana dobrowolnie ... Wówczas będziesz miała rację, a Lidia winna zgłosić się do egzorcysty i nie powinna z tym zwlekać ... Ja wiem , że ja zaczne po raz koleiny odmawiac nowennę, wiem to na pewno bo tęsknie za tym ale na daną chwilę nie. Odmawiam rózaniec normalnie, czasami jest to jedna część, czasami jeden dziesiątek jednak na nowenne nie jestem jeszcze gotowa. Św. Jan Kasjan napisał : "Duchy nieczyste nie mogą znać naszych myśli. Mogą się tylko domyślać na podstawie widzialnych oznak lub badając nasze skłonności, nasze słowa albo rzeczy, ku którym zwraca się nasza uwaga. Natomiast to, czego nie wyraziliśmy zewnętrznie, co pozostaje w głębi naszych dusz, jest dla nich zupełnie niedostępne".To do słów coś czuję , że tym ostatnim wpisem , choć wcześniej pytasz o problem choroby podczas Nowenny, to teraz próbujesz pokazać , że to jednak nie jest tak źle. Zastanów się więc , czego tak naprawdę od nas pragniesz...

Marzena: Dar. Chce napisac moje swiadecwo o nowennie pompejanskiej. O Nowennie dowiedzialam sie od kuzynki,ktora podarowala mi ja w prezencie. Pierwsza moja nowenne zaczelam w marcu niestety ja przerwalam i dlugo zbieralam sie do to podjecia drugiej nowenny. Az w koncu w pazdzierniku zaczelam ja odmawiac.

Najtrudniej jest zacząć Tak samo trudno przychodzi mi pisanie tego świadectwa Nowenny Pompejańskiej, jak wytrwanie w pierwszych dniach Nowenny. Zdaje się, że jest jakaś siła, która za wszelką cenę nie chce, by prawda o potędze wstawiennictwa NMP poprzez tę szczególna modlitwę docierała do ludzi. Ale prawda jest cierpliwa i niezachwiana niczym dom wzniesiony na skale. Mniej więcej trzy lata temu po raz pierwszy sięgnąłem po Nowennę Nie Do Odparcia, jako ostatnią deskę ratunku w moim życiu, które osuwało się po równi pochyłej w pustkę i ciemność. Miałem trudności finansowe Problemy zaczęły się od finansów. Słabo zarabiałem, a spirala długów sprawiała, że za każdym razem, kiedy dzwonił telefon z nieznanego numeru dostawałem napadów paniki. Zwykle były to firmy windykacyjne albo komornik. Odsetki rosły, a spłacanie przypominało zatykanie sita, przez które bez ustanku przelewa się woda. Problemy zaczęły się także w rodzinie. Najpierw u mojej żony wykryto nawroty guzów piersi, a potem zachorował ojciec. Stracił pracę, a ja jednocześnie straciłem oparcie i ostatnią pomoc finansową, na którą mogłem jeszcze liczyć. Długi, kredyt mieszkaniowy, niepewna sytuacja w pracy i utrata zdrowia u moich najbliższych spowodowały na początku kompletne załamanie nerwowe. Długie godziny odrętwienia i nieprzespane noce. Dręczyły mnie koszmary, ze stresu budziłem się po kilka, a zdarzało się, że i po kilkanaście razy niemal każdej nocy, zupełnie zlany potem. Nie posiadając specjalistycznych umiejętności, w dodatku w trudnej w tamtym czasie sytuacji na rynku pracy, nie potrafiłem dostrzec żadnej nadziei na poprawę i zacząłem żyć przekonaniem, że lepiej już nie będzie, mając jednocześnie nadzieję, że reszta takiej egzystencji okaże się po prostu krótka. Przestałem mieć jakiekolwiek oczekiwania. Naprawdę, nie raz jedyną myślą, która dawała mi jakiś rodzaj dziwnej ulgi była nadzieja, że tej nocy moje ciało już nie wytrzyma tego napięcia i odejdę, przeciskając się przez granicę koszmarów, jak ostatni drut kolczasty. Byle tylko przestać się bać. Przestać odczuwać ból, gorycz i smutek. Chciałem zamknąć oczy, godząc się nawet na całkowite wymazanie mojego życia z odwiecznej księgi istnienia. Byle tylko przerwać to wszystko. Wiedziałem, że mam depresję. Nawet podejrzenie depresji dwubiegunowej. Jakiś czas przed tymi wydarzeniami próbowałem się leczyć farmakologicznie. Ale nie dawało to większych efektów. Raczej sprawiało, że było mi wszystko jedno i mogłem sobie funkcjonować nie czując nic i niczego nie oczekując. Odstawiłem leki. Nie miałem wtedy tych wszystkich problemów. Ale widać tak to już jest, że nierozwiązane sprawy lubią powracać zdwojone nowymi nieszczęściami. I tak, któregoś dnia poczułem się jak Hiob, który traci dosłownie wszystko. Czułem, że moje życie jest praktycznie o krok od utraty tego wszystkiego, co zdawało mi się, że miałem. Teraz wiem, że nie miałem nic. Tylko swoje egoistyczne wyobrażenia o sobie, świecie i sposobie w jaki ma on dla mnie funkcjonować. I kiedy sytuacja stawała się już niemal nie do zniesienia przypomniałem sobie o Nowennie Pompejańskiej. Dostałem kiedyś książeczkę z Nowenną od pewnej osoby w rodzinie. Nigdy jej nie przeczytałem, przypuszczam nawet, że musiałem ją gdzieś zapodziać – prawdopodobnie celowo. Śmieszyły mnie wszelkie dewocjonalia, a modlitwy polegające na monotonnym powtarzania tych samych formułek wywoływały politowanie. Chciałem coś udowodnić Bogu Była we mnie jakaś wiara. Ale była ona z gruntu zła. Polegała na założeniu, że Bóg kocha tylko swoich wybrańców i że ja nigdy nie będę w stanie sprostać jego wymaganiom, więc nie ma się po co starać. Wręcz przeciwnie, miałem wrażenie, że muszę mu pokazać, że sam zadbam o siebie i wszystko czego dokonałem jest tylko i wyłącznie zasługa mojej pracy i moich starań. Przed tym wszystkim miałem dobrą pracę i dużo rzeczy w życiu przychodziło mi w miarę łatwo. Pozostawałem jednak egoistą, człowiekiem o wybuchowym charakterze, który niejednokrotnie otwarcie występował przeciwko Bogu, Kościołowi i religii. Musiały minąć lata, które doprowadziły mnie do upadku, zanim zdałem sobie z tego wszystkiego sprawę. Nie odnalazłem książeczki z Nowenną, ale wyraźnie przypomniałem sobie słowa, które usłyszałem kiedy ją otrzymałem: „Matka Boża obiecała każdemu, kto przez 54 dni będzie odmawiać tę Nowennę rozwiązanie każdego problemu, każdej sytuacji życiowej.” Słowa te zaczęły krążyć wokół mnie zawsze wtedy, kiedy sprawy zaczynały się pogarszać. A powoli zaczęły właśnie sięgać dna. Byłem zrozpaczony i postanowiłem rozpocząć Nowennę Pompejańską Postanowiłem spróbować. Znalazłem Nowennę w Internecie. Nie miałem nic do stracenia. Sytuacja z dnia na dzień była co raz gorsza i byłem gotów chwycić się wszystkiego. Nie wiedziałem jak mam zacząć. Od lat w kościele pojawiałem się wyłącznie na święta, śluby, pogrzeby i komunie… Zapomniałem nawet jak odmawiać różaniec. Ale mimo wszystko zacząłem. Nie było łatwo. Tajemnice myliły mi się i przez długi czas musiałem wspomagać się broszurką z modlitwą w wersji cyfrowej. Moją intencją było oczywiście: uwolnienie od długów i poprawa sytuacji finansowej. Po odmówienie pierwszej Nowenny nie stało się nic. Wręcz odwrotnie, nastąpiło pogorszenie. Byłem zawiedziony i rozgoryczony. Ale mimo wszystko pojawiła się wtedy myśl, żeby się nie poddawać. Jakieś dziwne przeczucie, że w tej modlitwie nie należy odpuszczać. Zacząłem po raz drugi. Dalej modliłem się w każdej wolnej chwili o pieniądze. Zdawałem sobie sprawę, że pewnie większość ludzi ma bardziej wzniosłe prośby, ale moja potrzeba była przecież czysto materialna. Gdyby się tylko wyrównała sytuacja z pieniędzmi, to wszystko się jakoś ułoży – tak sobie myślałem. Spowiedź z całego życia Muszę zaznaczyć, że przez cały ten czas tkwiłem nieświadomie w grzechach. Nie spowiadałem się przez połowę mojego dorosłego życia i pozostawałem w takim stanie odmawiając Nowennę – trochę jako ostatnią deskę ratunku, a trochę niemalże jak jakąś magiczną formułkę. Bez prawdziwej wiary i zaufania, które przyszły dopiero potem. Miałem takie założenie, że jak Bóg mi pomoże w tej trudnej sytuacji, to zacznę regularnie chodzić do kościoła, wyspowiadam się i będę przyjmować komunię. Będę się modlił i starał się być dobrym człowiekiem. Będę unikał wszelkich okazji do grzechu. Traktowałem Nowennę jako swego rodzaju transakcję: „jak się uda to ja w zamian Panie Boże zostanę dobrym katolikiem”. Zaczęło do mnie docierać, że moja modlitwa jest wyrazem głębokiej hipokryzji. Ale pod koniec pierwszej Nowenny – pomimo automatyzmu z jaką ją odmawiałem – coś nie dawało mi spokoju. Czułem, że muszę się wyspowiadać, a uczucie to rosło z każdym dniem. Tak, że po jakimś czasie stało się w zasadzie przewodnią myślą, jakimś myślowym tłem podczas odmawiania kolejnych dziesiątków różańca. Zacząłem wtedy przeglądać świadectwa odmówionej Nowenny i czytać o Objawieniach Matki Bożej, a także o samej Nowennie Pompejańskiej i bł. Bartolo Longo. Uderzyło mnie wtedy, to że ten człowiek był praktycznie satanistą i przypomniałem sobie samego siebie i swoje bluźniercze wystąpienia przeciw Bogu. Moją wczesną młodość i zabawy z okultyzmem, eksperymentami z podróżami astralnymi. Wszystkie świętokradztwa i profanacje, w których brałem udział jak pijana kukła. Naprawdę poczułem w duszy gorący żal. Zupełnie jakbym skrzywdził kogoś bliskiego. Z drugiej strony pojawiła się nadzieja, że skoro ktoś kto zwalczał otwarcie Boga stał się świętym, powiernikiem Nowenny, to nie przypadkiem modlitwa ta pojawiła się w moim życiu w tym właśnie momencie. Długo nie mogłem się zebrać na odwagę. Czułem wręcz, że coś mnie przed tym powstrzymuje. Nieoczekiwanie znalazłem treść Egzorcyzmu Prywatnego z modlitwą do Archanioła Michała. Zupełnie nie wiem skąd mi to przyszło do głowy, ani jak natrafiłem na ten tekst. Nie bardzo wierzyłem w egzorcyzmy i przyznam szczerze, że powątpiewałem w istnienie osobowego zła. Tkwiłem w błędzie i jednocześnie przekonałem się, że to bardzo potężna modlitwa. Na krótko przed modlitwą o uwolnienie odmawiałem różaniec i prosiłem Matkę Bożą o pomoc w uwolnieniu. Natomiast w trakcie odmawiania egzorcyzmu poczułem fizycznie, że coś opuszcza moje ciało. To nie jest żadna przenośnia. Zwyczajnie coś, co uwierało mnie przez lata po prostu zniknęło. Dotąd bardzo często towarzyszyło mi uczucie, że ktoś mnie śledzi, podąża za mną po kryjomu, a jego zamiary są złe do szpiku kości. Często oglądałem się ukradkiem przez ramię, a zasypiając w ciemnościach czułem czyjąś obecność. W snach muskały moją skórę lodowate dłonie, puste oczy wierciły mnie nienawistnym spojrzeniem. Teraz to wszystko w jednej chwili minęło. Odeszło. W duszy pojawiło się ciepło. Zakiełkowało pierwsze ziarno radości i nadziei. W końcu zdecydowałem się przystąpić do spowiedzi. Nie jest to łatwe dla kogoś, kto przez 18 lat tego nie robił. Moja spowiedź trwała 40 minut, a pod jej koniec miałem łzy w oczach. Dorosły facet płakał i pociągał nosem. Żałowałem zmarnowanych lat, upokorzeń i ciemności, skrzywdzonych ludzi i całego zła, które było moim udziałem. Żałowałem samego siebie. Żałowałem, że zawiodłem kogoś, kto bez wahania oddał za mnie swoje życie. Potem przyszło uczucie ogromnej ulgi. Czegoś takiego nie było mi dane doświadczyć przez całe życie. Matka Boża zaczęła prostować moje życie Kolejna Nowenna przyniosła pokój serca, który nadszedł pomimo trudnych okoliczności i wytężonej pracy. Powoli zacząłem dostrzegać działanie łaski Bożej w każdym, najdrobniejszym zdarzeniu, które budowało kolejne dni. Któregoś dnia przyśniły mi się otoczone białym światłem dłonie, które wypuszczały gołębia wzbijającego się do lotu. Po przebudzeniu miałem wrażenie, że moje serce przeniknęło niezwykłe ciepło. W jakiś czas potem unormowało się zdrowie mojej żony. Modliłem się dalej. Pojawiła się nieoczekiwana podwyżka i sporo sprzyjających okoliczności (raz nawet znalazłem w tramwaju los na loterię – był nie aktualny i nikomu nie przyniósł wygranej, ale wiedziony instynktem puściłem te same liczby na następne losowanie i wygrałem prawie 500 zł! Mogłem zabrać rodzinę na weekendowy wyjazd, na który nie stać nas było od dawna). Zacząłem regularnie spłacać długi. Przestał grozić komornik i życie stawało się znośniejsze. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że stało się to za przyczyną NMP i cudownej Nowenny. Moja wiara zaczęła dojrzewać, umacniana regularną eucharystią. W międzyczasie przeczytałem Dzienniczek Siostry Faustyny, książkę o objawieniach Maryjnych, Lui et Moi Gabrieli Bossis, a także objawienia Katarzyny Emmerich. Pomiędzy następnymi Nowennami, odmawianymi tym razem w intencjach moich bliskich, zacząłem odmawiać również Nowennę do Matki Bożej Rozwiązującej Węzły oraz kilka modlitw do świętych patronów spraw trudnych i beznadziejnych – do św. Ritty. W tamtym czasie mój ojciec powrócił do zdrowia a w kilka miesięcy potem dostał nawet dobrze płatną pracę. Kolejny raz osoba, przez którą odkryłem Nowennę Pompejańską podarowała mi książeczkę z modlitwą: „Jezu Ty się tym zajmij„, od której nieraz zaczynam swój dzień, powierzając go Bogu (odmawiam tę modlitwę codziennie wraz z przynajmniej jednym dziesiątkiem różańca). Sprawy zaczęły się stopniowo polepszać, a ja zostałem zawstydzony bezmiarem Bożego Miłosierdzia – przebaczenia i łask, które Bóg ma dla nas przygotowane, jeśli tylko zaufamy mu i pozwolimy działać. Przez kolejne lata pojawiały się następne podwyżki i awanse. Pozbyłem się jednej trzeciej wszystkich długów, a jakość życia – mojego i moich najbliższych uległa cudownej poprawie. Odzyskaliśmy radość i nadzieję. Odzyskałem nie tylko wolność finansową, ale znacznie więcej. Religijność stała się nową częścią mojej rzeczywistości i pozwoliła mi dostrzegać to, co dotąd było dla mnie zakryte. Coś co teraz mogę dzielić z najbliższymi i co spaja nas jako rodzinę. Życie nadal zaskakuje mnie problemami i trudnymi sytuacjami. Ciągle walczę ze swoimi słabościami. Ale wiem, że w każdej chwili i po każdym upadku Bóg jest gotów przyjąć mnie z powrotem, wesprzeć i poprowadzić dalej. Gorąco polecam Nowennę Pompejańską. To modlitwa, która przemienia nie tylko życie, ale w trakcie jej odmawiania przemianie podlegają nasze serca. Trzeba je tylko otworzyć, zaufać i pozwolić działać Duchowi Świętemu. Wojciech

Odmawiam Nowennę Pompejańską od początku lutego. (gdy skończyłem pierwszą, natychmiast rozpocząłem następną ) Ta modlitwa jest niesamowita. Modliłem się o pewną rzecz, a dostałem wiele innych. Przypomniałem sobie dużo dawnych grzechów które jakoś umykały przy spowiedziach. Zacząłem do ludzi odnosić się z miłością. Nie martwię się, bo wiem że Bóg…

Na świecie jest mnóstwo rzeczy, które mogą rozbawić Cie do łez bez względu na to, jak w danej chwili wygląda Twoje życie. Z pewnością zaliczają się do nich „wynalazki”, o których istnieniu prawdopodobnie nie miałeś zielonego pojęcia! Co mamy przez to na myśli? Specjalnie dla Ciebie przygotowaliśmy listę rzeczy codziennego użytku, które na pewno zwróciłyby Twoją uwagę. Nie da się ukryć, że ciężko byłoby przejść obok nich obojętnie. Tylko spójrz… #1 Coś dla tych, którzy marzyli o uniwersalnej bieliźnie © KateMeon / reddit #2 Waga, która ma swoją stylówę © MicTyson / imgur #3 Przypadek? Nie sądzę © tstew90 / reddit #4 Przerażająca, prawda? © Morganfred4 / reddit #5 Ciekawe co ich producent miał na myśli © TomAtofromPalletTown / imgur #6 Czy tylko mi ta rękawiczka przypomina majtki? © bbatton1287 / reddit #7 Fatman i facet przypominający Robina © superkavi / imgur #8 Brak słów by to opisać © jonosaurus / reddit #9 Kciuk w górę za te przedmiot © AcidCow #10 Idealne rozwiązanie na przechowywanie oszczędności © ashIG88 / imgur #11 Czas rozpocząć zabawę © aoskilinn / reddit #12 Zwykły krawat odchodzi do lamusa. Czas na jego piórkową wersję © Triplecrowner / reddit #13 Czas na relaks po stresującej grze © fostnharry / reddit #14 Posiadówy w toalecie wcale nie muszą być nudne © JayBuzzin / imgur #15 Jesteś tym, co jesz © TeachingintheHood / imgur #16 Kubek dla prawdziwych dziwaków © MrNichols / imgur #17 Prawdziwe arcydzieło © JakobTheSigher / reddit #18 Plemnikowa skarbonka © attilakn / imgur #19 "Kochanie, kupiłem piekny stolik na romantyczne kolacje" © AcidCow #20 Idealne do każdej łazienki © thebayallday / reddit #21 Coś dla niezależnych kobiet © frequencity / imgur #22 Za parę lat będzie idealnie pasował © AcidCow

Intencja, która ponad rok temu wydawała się mi tak ważna, po roku zupełnie straciła dla mnie znaczenie. Więcej…Gdybym została wysłuchana wtedy kiedy się modliłam pewnie dalej żyłabym złudzeniami. Co do różnych sytuacji jakie Ci się zdarzyły podczas odmawiania Nowenny to … Czytaj więcej »

Po raz pierwszy odmawiałam nowennę, jak i modliłam się różańcem. Bałam się, że nie dam rady, były dni kiedy nie miałam siły po całym dniu ale udawało mi się odmówić nowennę. Nowennę odmawiałam w intencji trzeźwości mojego męża aby nie pił, trzeźwiał oraz zachował trzeźwość. Podczas odmawiania nowenny mój mąż…